AROUSA A DEBATE (un blog de Sito Vázquez)

CÓMPRANSE VONTADES

2011-11-02T12:29:00.000+01:00

Dí a Biblia (Génesis capítulo 25) que Xacob fillo de Isaac, neto de Abraám, comproulle os dereitos da primoxenitura a seu irmán Esaú por un prato de lentellas, aproveitándose da ocasión de que este último regresaba de unha batida de caza famento.

Os dereitos de primoxenitura significaban que ía herdar o título de sacerdote do pai e os dous terzos dos seus bens, ademais de outros privilexios.

Xacob é o Patriarca fundador do pobo israelita, os seus doce fillos dan orixe as doce tribos do pobo de Israel.

Cando de rapaz tiña que estudar as sagradas escrituras non comprendía esa avaricia de Xacob e as miñas simpatías eran para Esaú, aínda que nas ilustracións aparecese feo e peludo en contraposición coa beleza feminina con que debuxaban nos libros da historia sagrada ó seu irmán.

O que menos comprendía era que o propio deus dos xudeus (xehová) premiase con tantas bendicións a un aproveitado e miserable Xacob.

O PRECIO DE UNHA CONCIENCIA.

O pai téñame en moita estima e anque a decisión non lle correspondía a el considerou oportuno tomar consello comigo.

_” Levo máis de oito días sen poder pegar ollo. Ti sabes como penso e que non son un trocabandeiras. Pero... os fillos son os fillos...”

_”Ben que o digas. - contestei por dicir algo ó ver que se atascaba – Fillos criados traballos dobrados.”

Custábame créelo pois todos os seus fillos eran moi sensatos comprometidos e intelixentes pero pensei para min que Melito, o fillo máis novo, que había dous anos que acabara a carreira e non encontraba traballo o engatasen na mafia da droga ou que mesmo caera no consumo de estupefacientes.

_”Os fillos doen e non sabes canto...Cando os ves camiño dos trinta sen traballo, sen posibilidades de formar unha familia éntrache unha angustia, unha pena que te afunde que che pesa coma unha pedra no peito...”.

_”Desafógate, que non vai ser por iso polo que leves unha semana sen durmir. Cal é o problema?

_” A muller xa me dixo que te deixase tranquilo, que era cousa da familia, pero o Milito insistiu en que quería saber a túa opinión.”

Estaba falando con unha persoa de trato moi directo, por o que me chocaban tantos rodeos.

_”Cando mo contou eu opúxenme rotundamente -proseguiu- pero pouco a pouco fun amolecendo e agora son eu quen máis o anima. E que non quero que o día de mañá poida pensar que lle cortei as asas antes de empezar a voar.”

_”Non alcanzo a saber de que me falas. Pero sexa do que sexa, o teu fillo ten unha formación e unha experiencia da vida que non tiñamos nin ti nin eu os seus anos.”

_”Pero tiñamos traballo!. Ese é o problema o traballo!... Ó rapaz ofrecéronlle un traballo na Deputación e non sabe que facer.”

_”Sen máis, coma quen che ofrece un café”- Díxenlle con certa sorpresa.

_” Viñeron pola casa para que fose nas listas das municipais e que si aceptaba lle daban un traballo. Non dan puntada sen fío.”

Diante do meu mutismo pediume opinión:

_”Ti que opinas?”.

_” Opino que diga o que diga vaise a resentir a nosa relación. Tiña razón a túa muller é un problema de familia.

O Milito era nacionalista, os pais eran socialistas e todos me tiñan en moita estima.

A crise tamén devala as consciencias.

O que menos comprendía era que o propio deus dos xudeus (xehová) premiase con tantas bendicións a un aproveitado e miserable Xacob.

O PLAN DE ORDENACION DO LITORAL

2011-11-02T12:27:00.000+01:00

Hai arredor de medio ano, caeu nas miñas mans un borrador da Lei de Ordenación do Litoral (POL), que propoñía o Goberno da Xunta.

Era un documento, no meu parecer, máis restritivo que o que pretendía o goberno anterior. Supuxen que ese documento non era viable polas moitas críticas internas que recibiría por parte dos alcaldes do Partido Popular, que tanto e tan ben souberon vender as restricións do plan da ex-conselleira Caride.
Vendo (con sorpresa) que non había contestación, decidín estudar con máis vagar o documento é encontrei a clave de que os alcaldes do PP se enrolaran na procesión dos caladiños:
Unha disposición, creo que a cuarta,(estou escribindo de memoria) di que a Consellería de Ordenación do Territorio, resérvase a potestade de facer actuacións ou modificacións puntuais unha vez aprobada a Lei. Falando en prosa popular o conselleiro estalle dicindo ós alcaldes do seu partido que non se preocupen, que van poder permitir construír onde queiran pois chegado o caso eles teñen a "sartén polo mango".
As nosas costas son a maior riqueza de Galicia. O que se faga con elas ou en elas actualmente ou no futuro inmediato repercutirá en gran medida no futuro económico de Galicia.

AS SETE CHAVES DO SEPÚLCRO, NON EVITAN O ROUBO DO "CODEX"

2011-07-08T14:45:00.002+02:00

Meu bisavó tiña un irmán crego na parroquia de San Pedro de Muros. Contaba unha artimaña, que lle confesara o cura , que artellou un párroco de unha aldea da Costa da Morte, para atraer ós feligreses que se distanciaran da doutrina cristiá, deixando de acudir ós oficios e de pagar a oblata:

Fixo desaparecer a imaxe do patrón que enterrou no medio de un camiño, e deitou un ácido arredor. Cando no amencer pasou o primeiro carro de bois, os animais ó pisar o ácido recuaron. Non houbo maneira de facelos pasar. Cambiáronos por outra parella e tampouco tiveron éxito.

“Isto é cousa do demo”

Correuse o conto por toda a aldea e mesmo o crego presentouse co hisopo da auga bendita. Esparexeu unhas pingas que o caer no chan fumegaban.

“É un sinal do ceo”

Cavaron no camiño, apareceu o santo e os fieis volveron os oficios e o que era máis importante, pagaron a oblata.

Se alguén me dixese que roubaran a torre Eiffel, pareceríame un desatino. Non pola dificultade de metela no furgón no que sempre foxen os ladróns das películas, tamén porque non tiña futuro o roubo, pois non se podería negociar con ela. Quen compra algo único que é roubado e non o pode nin mostrar para presumir?.

O mesmo se pode dicir do Códice Calixtino, non se pode vender. Só algún onanista místico, que lle produce orgasmos a súa contemplación, pode ter interese en posúelo. Se este onanista non é un pirómano tolo, o códice, tarde ou cedo acabará por aparecer.

Pero tamén pode ser que se trate de unha operación de marqueting, é unha hipótese que non se pode descartar: Promocionar o Camiño e a cidade de Santiago, resucitar valores esquecidos da influencia da Igrexa na nosa cultura, promocionar un libro que está a punto de publicarse ou unha película que se pretende rodar sobre o tema.

Cando o milagre se produza os fieis correrán a pagar a oblata.

CONCELLEIROS NAS FAUCES DOS LEÓNS.

2011-05-25T17:37:00.002+02:00

Mandaron ós gladiadores a loitar na area do circo contra os esbirros do emperador. Poucos lograron saír vivos. Os poucos que o lograron agora están os pés dos leóns.

Estoume a referir, como ti, intelixente lector te imaxinas os concelleiros do BNG e do PSOE, que resistiron a forza da xurrada azul, e manteñen posibilidades de formar goberno de coalición, por sumar máis concelleiros que o PP. E o caso de Vigo e de Pontevedra, pero tamén o de moitos outros concellos de Galicia, pequenos concellos nos que todos se coñecen e nos que é fácil chantaxear ou comprar vontades.

Estoume a referir tamén ós secretarios xerais dos socialistas e dos nacionalistas (portavoz nacional), abocados a entenderse e a tratar de mandar mensaxes de entendemento ós progresistas galegos, que son máis dos que eles pensan, e que se manifestarían nas urnas se visen que por encima dos intereses da súa tribo, están os intereses xerais de Galicia.

Estes dous señores tiñan que presentarse na mesma noite electoral, unha vez coñecidos os resultados, diante da cidadanía galega mandando unha mensaxe de unidade, con unha vontade inequívoca de alcanzar un pacto para todos os concellos nos que tivesen posibilidade de gobernar.

A decisión de deixalo ó libre albedrío de cada agrupación, demostra unha falta de coñecemento da realidade galega, que os descualifica como máximos responsables, por non prever as consecuencias.

Pensan o señor Pachi Vázquez e o señor Guillerme Vázquez, que os concelleiros son uns heroes, capaces de enfrontarse as presións, ameazas, intimidacións e chantaxes que van a sufrir por parte dos que xa foron capaces de facer que se retirasen candidatos das listas electorais, cando non tiñan máis capacidade que a de atraer uns votos?

Un pacto cubriría as costas dos concelleiros electos, pois por encima tiñan unha cobertura que apuntalaba a súa postura: “son acordos do partido”.

Eu sei que o día 11 de Xuño, lamentarán non ter formulado este acordo.

Os concelleiros que resistan o embate e logren librarse das fauces do león, haberá que consideralos uns heroes.

Levantemos o polgar por eles.

NO DÍA SEGUINTE: MAREA AZUL NO SALNÉS

2011-05-23T21:35:00.004+02:00

As veces búscanse escusas ou xustificacións que non teñen fundamento real.

Diante da enchente azul que desbordou as praias do Salnés, deixando a tremer edificios tan sólidos coma o concello da Illa de Arousa, os prexudicados tratan de explicarnos o porque da súa derrota.

Hai que renderse á evidencia, por poucos ou por moitos votos o PP gañou en todos os municipios do Salnés.

Aínda que en cada municipio hai que darlle distinta lectura.

No Grove e na Illa os partidos progresistas acadaron máis votos que os conservadores e están en condicións de poder gobernar, nos restantes concellos gobernará o PP.

Falando de xustificacións, escoitei esta mañá a un responsable comarcal do PSOE, dicir que o paro lle pasara factura. Pois non acabo de explicarme porque o paro lle pasou factura a el e non ó alcalde do Grove, que é o concello (con Vilanova) con máis paro. Tampouco lla pasou ó alcalde de Vigo, con bastante máis desemprego.

Ademais o problema do desemprego tamén lle atañe á Xunta. Para que temos unha Consellería de Traballo?

Si o Presidente da Xunta non acabou con el nos 45 días da promesa, ven podía eliminar a Consellería e cargar toda responsabilidade sobre Madrid, como xa fai.

As causas son outras e tanto o PSOE, coma o BNG, coma EU, deben ollar para dentro, ver os fallos que cometeron, ver si acertaron cos seus candidatos, ver si souberon chegar cos seus programas ó electorado, ver si os partidos necesitan unha rexeneración e sendo así retirar dos estantes os iogures caducados.
É dificil convencer cos medios de comunicación tradicionais controlados pola dereita, de acordo. Pero hoxe están as redes sociais
que ademais de ser gratis chegan a un sector proclive ás novas ideas, como é a mocedade, que se alonxa cara a abstención cando non se arrima ó sol que máis quenta na procura de alcanzar algunha farangulla da mesa do señor en forma de traballo.

Vendo a xestión de cada un dos gobernos municipais na lexislatura finalizada, non vexo que os gobernos do PP fixesen máis ou mellor xestión que os progresistas. Si me limito os dous concellos que mellor coñezo: A illa de Arousa e Vilanova, hai que recoñecer que o alcalde da Arousa fixo unha xestión mellor que o alcalde de Vilanova. O alcalde de Vilanova subiu en votos o da Illa, baixou.

Non foi unicamente a xestión. Foron unha serie de fallos en cadea que propiciaron a “debacle” da esquerda, por encima de calquera outra comarca da provincia.

Hai unha política que practica moi ben o PP, que eu chamo a da "man polo lombo". Esa campechanía e proximidade calculada, da moitos máis votos nunha sociedade rural, come é a do Salnés, que a mellor xestión.

Os partidos progresistas deben aprender esta lección. Hai que facer xestión, pero tamén hai que saber vendela.
De non ser así condenarannos a vivir na comarca máis reaccionaria de Galicia. Que non é pouco!

A HORA DO SALNES, A HORA DOS ALCALDES

2011-05-19T19:58:00.000+02:00

O Salnés é unha comarca potencialmente rica, con grandes recursos que non están debidamente aproveitados.

O Salnés é o val máis fértil de Galicia, con un microclima único en Europa orixinado polo curso do río Umia que corre en dirección Norte-Sur, protexido dos fríos ventos do Noroeste e recibindo máis horas de sol que os demais vales galegos. Esta circunstancia orixina que se dean cultivos que non se dan no resto da comunidade e a posibilidade de poder cultivar con éxito novos produtos agrícolas de alta rendibilidade económica que hoxe se están importando de Suráfrica ou Nova Celandia, de lugares con climas semellantes o noso.

A riqueza paisaxística é aínda portentosa, o río, a súa vexetación, as pozas, as cascadas, o monte Lobeira, os miradoiros, as veigas e viñedos, as lameiras protexidas da desembocadura do Umia, enseada de O Grove e Carreirón (RAMSAR e ZOPA), as praias, os paseos marítimos coa perspectiva da ría de Arousa e as espectaculares posta de sol, as illas de Cortegada e Sálvora incluídas no único Parque Nacional co que conta Galicia e un longo etc.

O Salnés está aberto a ría máis grande e máis rica do mundo: con moitos recursos en pesca, marisqueo e cultivos mariños.

O Salnés conta con un patrimonio artístico monumental único e variado, igrexas e capelas románicas, mosteiros lendarios como o da Armenteira, o pé de cincuenta pazos, pontes e casas fidalgas. Un patrimonio ligado as artes ou as letras dos seus máis esgrevios representantes, Cabanillas, Camba, Valle-Inclán, Asorey ...

Todo este potencial, moi mal aproveitado, ten que ser un xerme xerador de postos de traballo.

En facer realidade este potencial teñen moito que ver os alcaldes e a propia Mancomunidade do Salnés. Na actual situación de desemprego non podemos votarlle a culpa unicamente ó arbitro (resida en Madrid ou en Santiago), os rexedores municipais teñen o deber de facer aflorar esa riqueza oculta, eses recurso que a natureza nos regalou.

É difícil comprender que na comarca a taxa de parados (conforme os dados requiridos do INEM) supere o 10 % da poboación activa, salvo os concellos de Sanxenxo (9%) e a Illa de Arousa (8%).

E de salientar o concello de Vilanova de Arousa, que sendo potencialmente o máis rico (dispón das terras máis fértiles, da riqueza paisaxística máis variada, de un polígono industrial, portos, esteiros, magníficas praias, de un amplo patrimonio monumental e cultural) sexa un dos dous Concellos co maior índice de paro da comarca.

Comentando estas estatísticas, pensamos en botarlle unha visual ós programas dos distintos aspirantes (non dicimos partidos, porque agás no lema de campaña, no demais, dentro do mesmo partido poden manter posturas encontradas) ós gobernos municipais da bisbarra, para ver que propostas nos ofrecen para a creación de emprego.

Encontrámonos con algunhas tan controvertidas como a de un alcalde en funcións que ofrece PROGRESO E TRABALLO, e como o “ábrete sésamo” de Alí Babá, fala de unha gran área comercial xestionada por unha multinacional, que nos mostrará os seus tesouros, sen contar que os

beneficios emigrarán e que mata máis postos de traballo que os que crea.

Dos programas estudados chámanos a atención o que presenta o candidato do PSOE de Vilanova, Jorge María, que fai unha serie de propostas sinxelas e realizables, con un desenvolvemento sostible dos recursos do concello e que son exportables a todos os municipios da comarca, dentro de unha vontade de entendemento mutuo, entre os concellos afectados en cada proxecto e as partes implicadas na súa implantación.

Propón mellorar a rendibilidade dos montes mancomunados, dedicando zonas axeitadas a fruticultura ou viticultura e creando no monte Lobeira (Vilanova e Vilagarcía) un centro experimental de recuperación da fauna e da flora autóctona. Con un centro de interpretación para o seu estudio e como recurso turístico controlado.
Tamén trata de facer máis rendible a agricultura, creando cooperativas de produtores e unha lonxa e unha rede de distribución. Experimentar con novos cultivos de gran rendibilidade, que comezan a demandar os mercados e que actualmente se están importando de países lonxevos de climas semellante o noso.
Pretende convencer as Confrarías de pescadores para un mellor aproveitamento dos esteiros, lameiras e zonas infestadas, actuando sobre as mesmas e aumentando a produción marisqueira.
En materia turística, pretende fomentar o turismo ligado as actividades tradicionais, turismo agrícola ou pesqueiro, como complemento ós ingresos do sector primario e tamén como intercambio cultural entre as cada vez máis lonxevas formas de vida. Pero, non esquece que dispoñemos do mellor clima de Galicia, co maior número anual de horas de sol. Por iso ve posible convencer a propietarios dos terreos o capital privado e a propia administración, para a construción de un gran parque acuático, que mova ó turismo en todas as estacións do ano.
É a hora dos alcaldes. E a hora do Salnés.
Sabemos que cada candidato, sabe mellor que nós o que precisa o seu pobo. Pero non debemos esquecer, o que pasou cos Reinos de Taifas, que por tirar cada a un para si, perdéronse todos.
Sería unha postura prometedora que os candidatos que cheguen á alcaldía nas próximas eleccións,
fagan súas estas propostas, e outras que poidan ser de interese para o desenvolvemento da comarca, e que a Mancomunidade de Municipios do Salnés recobre protagonismo e deseñe políticas de progreso para poñelas en valor diante das distintas administracións.

Firmado:

Joaquín Javier Gago López (Ex Alcalde de Vilagarcía de Arousa)

Sito Vázquez (Ex Alcalde de Vilanova de Arousa e Fundador e Primeiro Presidente da Mancomunidade de Municipios do Salnés)

XENERACIÓN PERDIDA (Na memoria de Pacheco)

2011-04-12T15:27:00.005+02:00

Foise. Pero xa non estaba.

Foise de un xeito tráxico, purificado polas chamas. Pero xa non estaba.

Cando aínda estaba era un mozo calado, pero agradable no trato, ben falado, con un toque de timidez, pero que non chegaba a ser introvertido. Diría que era prudente nas súas manifestacións.

Van alá máis de vinte anos que José Francisco era e tamén estaba.

De un tempo a esta parte foise indo dos veciños, dos amigos, da familia. Meteuse dentro de si coma un caracol na súa cuncha. No dicir da xerga dos seus colegas ”estaba pa alá”.

Andaba coa ollada perdida no ningures.

As varandas da ponte da Arousa contaban os seus paseos cotiás.

Fóisenos. Pero xa non estaba.

Fóronse indo todos, marcados por un final lúgubre.

Da foto do equipo de futbito so quedan tres.

Tamén teño na memoria outros que se foron e non están na foto. Eran de Vilanova.

♠ ♠ ♠

Pero tamén se foro de O Grove, de Cambados, da Arousa, de Vilagarcía, de Vilaxoán, coma P.

P. vivía cos avós, seus pais emigraran a Alemaña.

Unha tarde chegaron a Alcaldía do Concello de Vilanova dous vellos, a beira dos setenta anos, eran os avós de P. (O Concello dispoñía do primeiro e único centro público de rehabilitación e de axuda ós drogodependentes: ADRO).

O vello tomou a palabra e púxome en situación:

-...Ó primeiro tirábanos o diñeiro da carteira, despois, cando demos por agachalo perece que o cheiraba e sempre daba co sitio. Logo empezaron a desaparecer as cousas, a radio, o tocadiscos que lle regalaron os pais, os reloxos, a televisión...Cando xa non quedaba nada que levar, pasou a esixirnos cartos. ¡Poñíase feito un tolo! Non tiñamos máis remedio que darllo.¡Chegou a poñernos as mans encima!...

A vella asentía pero quixo defender o neto:

-Agarrounos e abaneounos pero non nos golpeou.

Onte - proseguiu o vello-, chegou feito unha furia esixíndolle a avoa 5.000.-pesetas, como
se negou, pois andamos sen diñeiro, colleu unha tixola con aceite e púxoa o lume, cando estaba a ferver agarrou a vella polo peito, obrigouna a sentar nunha cadeira e ameazouna con envorcarlle o aceite na cabeza. Eu acudín os gritos...Non puido conter a emoción parou o relato e fixo que limpaba os mocos, xesto que aproveitou para enxugar unhas bágoas que levaban tempo brillando nos ollos e puxando por caer.
Tiña agarrada con unha man polos cabelos e coa outra sostiña a tixola. “Ou me das os cartos ou envórcolle o aceito pola cabeza a túa muller”.
¡Non te atreverás!
A muller beixou unha media que tapaba unhas vendas que cubrían as bochas producidas polo aceite derramado.
Tiven que pedir os mil pesos que eu non os tiña.

♠ ♠ ♠

A epidemia tamén chegou a outra banda da ría, o Barbanza, e os pobos do interior do Salnés. A Ribadumia,a Caldas, a Moraña. De Moraña era E.

Tiña trinta e poucos anos, unha vida montada, era policía nacional e tiña unha moza bonita e con formación. E. foi separado do “corpo de seguridade do estado”. Levaba case dous anos en rehabilitación. Cando me confesou o que segue foi un mes antes de volver a ingresar no “corpo”:

-Estou seguro, levo máis de un ano limpo, sen meterme nada. Pero hei de recoñecer, que todas as noites o último pensamento antes de durmir non é para M. (a súa moza), que é para “ela”

-¿Para a heroína?

Asentiu

Un ano máis tarde volvera a caer no “cabalo”

Fóronsenos moitos, os máis arriscados, enrolados nunha rede de ignorancia e de prexuízos, que pescou en todos os portos da ría.

Non so en Vilanova.

FIXO HOXE 30 ANOS. O 23 F NO SALNÉS, A TRAMA CIVIL?

2011-02-23T20:46:00.000+01:00

Era o 23 de Febreiro de 1981. Cando soa o timbre do teléfono acababan de dar as seis e media da tarde no reloxo da igrexa parroquial da Illa de Arousa. Estaba na trastenda da librería que rexentaban a miña muller e súa irmá. O outro lado do teléfono, un amigo, que me chama desde a capital da provincia para preguntarme que pensaba facer.

Diante da miña estrañeza pola pregunta cóntame que facía uns minutos que se acababa de producir un golpe de estado.

-Un tenente coronel da Guarda Civil entrou no Congreso empuñando unha pistola. Hai compañeiros que están pensando en largarse.

Eu era o alcalde de Vilanova de Arousa, aquel luns á tarde non fora ó concello, pois pensaba ver na televisión o discurso de Calvo Sotelo, xa investido como presidente. As seis comezou a votación da investidura. Como era nominal demoraba o seu tempo. Calculei que o discurso se produciría sobre as sete polo que non tiña prendido o televisor nin a radio.

Era tan grande o desinterese da poboación pola retransmisión da sesión, que cando me chama este compañeiro xa pasaran 10 minutos e no meu entorno ninguén tiña coñecemento do feito.

No discurso de presentación da candidatura do venres día 20 Calvo Sotelo anunciara concesións e chiscos de ollos os sectores descontentos. Pensei que a ameaza de un golpe de estado ( que eu non concibía na Europa dos oitenta), quedaba esconxurada.

Non me pasou pola cabeza fuxir. Pensei en aquel momento que non pasaría de unha intentona.

Mais tarde, atando cabos, decateime de perigo que corremos moitos demócratas.

Sen ter dado por ela entón, eu tiña información que me daría as claves de unha trama civil armada fornecida por contrabandistas da comarca.

Antes de pasar a publicar feitos que silenciei durante 30 anos, quería comentar como estaba a situación e como se chegara a profunda crise política que afectaba ó goberno do reino e ó partido que o sustentaba:

Calvo sotelo

Ruído de sables

O nove de abril de 1.977, (véspera do domingo de Pascua), é legalizado o PCE (o temido partido comunista), indo o goberno de Adolfo Suárez máis alá do que o poder militar estaba disposto a asumir. O consello superior do Exército móstrase desconforme, aínda que di acatar a legalización. A partir de esas datas os sectores máis retrógrados comezan a mobilizarse, co fin de facer fracasar a transición democrática. No mes de outubro de 1978 descóbrese a Operación Galaxia, que estaba preparando un intento golpista.

Ruxerruxe de sotanas.

Outro dos poderes fácticos que en parte se mostraba en desacordo co decorrer da transición democrática era a Igrexa Católica, que se manifestaba a través dos medios que controlaba e a veces utilizando os púlpitos.

Cara al sol.

Vellos falanxistas e os seus delfíns e achegados fan unha labor de zapa para desprestixiar os avances democráticos (Guerrilleros de Cristo Rey, Fuerza Nueva e outros grupos de extrema dereita) cometen accións terroristas ou intimidatorias.

ETA, bota unha man.

O terrorismo de ETA rexeita o proceso de democratización e acentúa a súa actividade, desestabilizando o proceso e aproveitándose da tensión mediática que xera.

A UCD, un niño de víboras.

A Unión de Centro Democrático, partido que sostén o goberno de Adolfo Suárez era un conglomerado que aglutinaba en torno ó poder a antigos franquistas reformistas, tecnócratas, conservadores demócratas, liberais e ata socialdemócratas. Era un partido de intereses, sen ideoloxía definida. As tensións que premían o goberno ían posicionando a súa militancia e esnaquizando ó partido, enfrontándose as diferentes sensibilidades provocando dimisións, ceses e cambios de goberno.

O PSOE, aperta.

Diante da crise de goberno e de unha situación económica grave o Partido Socialista promove en maio de1980 unha moción de censura contra Adolfo Suárez. Ainda que supera a moción, a debilidade do Presidente do Goberno diante dos seus é clamorosa.

O descontento de grandes sectores do Exército e da Igrexa é meridiano, os seus medios e os afíns, que eran a maioría, intoxican á opinión pública. En Xaneiro de 1981, Adolfo Suárez vese forzado a dimitir como Presidente do Goberno.

O mes de febreiro vai a ser de frenética actividade por parte de todos aqueles que intentan trabar o proceso democrático. Os xornais de extrema dereita publican artigos claramente golpistas, ETA reta ó Goberno con asasinatos e secuestros, os deputados de Herri Batasuna abucinan os Reis en Guernica...

Co fondo de este asfixiante panorama que expoño procédese a substitución de Adolfo Suárez. Despois de un congreso extraordinario a UCD, propón como candidato a Leopoldo Calvo Sotelo. A sesión de investidura vaise celebrar o día 20 de febreiro.

Pensábase que Calvo Sotelo, podía ser o remedio para atallar a situación por tratarse de un político

máis conservador, procedente de unha familia de políticos de dereitas entre os que destacaba seu tío José, Ministro de Facenda na ditadura de Primo de Rivera e considerado polo franquismo o primeiro mártir do Movimento. O Candidato tiña sona de prudente e con boas relacións co Exército e coa Igrexa.

Moitos pensamos, despois de escoitar o discurso de Calvo Sotelo, que a viraxe a dereita era tan notoria que calmaría os exaltados ánimos dos nostálxicos golpistas.

Na madrugada do día 24 de febreiro estaba rodeado de amigos, que se congregaran na miña casa mentres outros facían rondas controlando os movementos de entrada nos peiraos e tamén as casas de algúns coñecidos fascistas. Catro barcos estaban preparados para fuxir en canto se concretase un perigo real. A primeiras horas da noite un ruidoso grupo de mulleres baixou pola Torre (A rúa que baixaba da Igrexa ó centro do pobo) berrando. Ó pasar por diante da casa dos meus sogros ameazaron “¡O teu xenro vai ser o primeiro! ¡Porco, comunista!”

Non me preocupei, sabía que no peor dos casos, sen recibir axudas de afora non se atreverían a meterse comigo. Máis de un 80% do electorado votáranme nas eleccións municipais. Sabía que era algo máis que un home, en aquel momento convertéronme en un símbolo. Esta seguridade, despois das tensións, fixo que á medianoite caira rendido polo sono. A unha e un cuarto alguén me despertou: “Está falando o Rei”.

Os amigos fóronse indo o longo da madrugada. As cinco cando se rende a facción do exército sublevada vanse os últimos.

Durmín unhas horas e funme para Vilanova na motora de pasaxe das nove. A pesar de que era martes, día de mercado en Vilagarcía, viaxaba pouco xente. Algúns comentaron que ouviran dicir que tiña fuxido en un barco e outros sobrevaloraban o meu valor, coa típica expresión xenital.

A TRAMA CIVIL.

Os acontecementos que vou relatar vannos a levar a conclusión de que existía unha trama civil que dispoñía de armas e que estaba encargada de eliminar no primeiro momento os elementos considerados perigosos.

O Bar Santos:

As chamadas forzas vivas de Vilanova (Villanueva de Arosa o de los Mercedes), seguíanse reunindo no Bar Santos, que para o caso era o único bar que pola situación e polos servizos que dispoñía merecía a aprobación da burguesía. Inda que tamén era un bar popular, que ofrecía o mellor albariño de colleita (nese mesmo ano un viño da súa adega levou o primeiro premio da Festa do Albariño) e unhas suculentas tapas preparadas pola muller de Benito, o propietario, que era unha excelente cociñeira. Entre os médicos, directores de centros de ensino, conserveiros, armadores,empregados de banca e tamén algún contrabandista, á hora do aperitivo non faltaba o propietario da motora de pasaxe da Illa de Arousa.

A maioría de estes seareiros do bar Santos eran declarados franquistas. Na noite do día 23 reuníronse no reservado e consumiron mais alcol do habitual e varias follas de caderno.

O día 24 erguinme cedo e ás nove e media da mañá estaba no concello. Entre os funcionarios houbo un murmurio, pero ningún me fixo preguntas persoais. Notei certa solidarizade en moitos de eles.

Ás dúas e media da tarde cando regresaba do concello a pé, como facía habitualmente, para coller a motora de pasaxe que me levaba a illa de Arousa adiantei o propietario que acababa de saír do bar e encamiñábase á motora ranqueando, pois tiña unha leve coxeira e trinta anos máis ca min.

Tiñamos unha relación tensa desde o verán anterior, que tivo que retirar unha suba ilegal dos prezos da pasaxe por denuncia da Confraría e do Concello.

Paseino sen saudar, e cando le levaba sacados uns oito ou dez metros ouvín que alguén me chamaba “cornudo!”. Virei en redondo e vin que na rúa a aquela hora non había máis ninguén que nos os dous. Parou a uns cinco metros de min.

_Que lle pasa?- díxenlle en un reto

Estaba vermello cos ollos inxectados, pensei que podía estar algo bébedo.

Ollándome con cara de desprezo levantou a ma dereita co puño fechado e o dedo índice estendido como se fose unha navalla pasouna polo pescozo o tempo que cuspía unha ameaza:

_Desta salvácheste! Pero estás na lista. -E mostroume un papel que levaba no bolso da chaqueta.

Eu dei media volta é díxenlle:

_Pola memoria de seu pai, cale a boquiña!...

O pai fora fusilado polos falanxistas da illa de Arousa no ano 1936, por o delito de facer unha viaxe extraordinaria con un deputado socialista nos anos da República.

Descarga de armas no Terrón.

No mes de decembro de 1980, arredor das festas do Nadal estaba comigo no despacho da alcaldía do concello un mozo que vivía das “descargas”. Tiña boa relación persoal con el e comentábame de

que ían as descargas, que en esta época eran esencialmente de tabaco e algo de hachis.

Aquel día comentoume que o mes anterior participara en unha descarga de armas na praia do Terrón.

_Escolleron os máis fortes. Non lle importaba con quen traballaras.

Díxome os que foran de cada clan. Eran oito en total e pertencían a tres clans distintos de contrabandistas.

Escoitábao con un certo escepticismo pois parecíame unha imprudencia que co ben que lle ía ós tres contrabandistas que me tiña nomeado, agora se fosen a complicar a vida con unha mercadoría de moito máis risco.

_Pero, dixéronche que eran armas? Pregunteille estrañado

_O contrario. Dixéronnos, que si isto se sabía pola boca de algún de nós que pagaríamos todos. Eran caixas de madeira de uns cincuenta quilos que transportamos por parellas. Un escorregou nun con, que estaba mollado e caeu a caixa e rolos polo con e bateu nunha pedra e abriuse. Eran fusiles moi modernos.

Sorprendeume que fosen fusiles, pois eu pensaba que o contrabando de armas en países en paz era de pistolas. Logo contoume que os cargaran en dous land rover e que os descargaran en Cambados no Centro Parroquial.

_Ti estás seguro do que dis, rapaz?. Pregunteille incrédulo.

_Seguro, estaba alí o cura!

_Víchelo cos teus ollos?

_Vin...pero se cadra como era de noite e tiñan as luces apagadas...Eu que sei?. Anque había bastante claridade da lúa.

Cando se foi freguei os ollos como si sufrise unha alucinación e dixen para min. “Isto é unha tolería, este rapaz estase quedando comigo.”

O Párroco de Cambados e o xeneral Armada.

Era público en toda a comarca do Salnés que o cura de Cambados tiña boas relacións cos máis importantes contrabandistas. Non era o único, os contrabandistas eran xenerosos coas parroquias.

Tamén se comentaba que simpatizaba con ideoloxías de extrema dereita.

O xeneral Armada tamén simpatizaba coa dereita máis radical. Foi cesado en 1977, como secretario xeral da Casa Do Rei, por pedir o voto para a Alianza Popular utilizando o selo real.

O xeneral Armada tiña moitos amigos en Galicia militantes de AP. Entre eses militantes había destacados contrabandistas da comarca.

O xeneral Armada é parente dos Gil Armada (Pazo de Fefiñáns) de Cambados vila que visitaba todos os veráns e entre os seus amigos estaba o cura .

O xeneral Armada era o “Tapado” do fallado golpe.

Parte de estes datos coñecinos bastante máis tarde. Velaí que tardase en ver a relación que podía haber entre o intento de golpe de estado e o, para min inexplicable (en aquel momento) contrabando de armas de guerra.

Agora fagámonos unha pregunta:

Para quen eran as armas? (Para o exército, non, que xa as tiña)

A MEDIA LUZ (LETRA DE UN TANGO)

2011-02-10T13:48:00.000+01:00

Y todo a media luz...

Que brujo es el amor

A media luz los besos

A media luz los dos

Y todo a media luz…,

Crepúsculo interior

Que suave terciopelo

La media luz de amor.

Foto Voz de Galicia

Así acaba o popular tango, que tan ben retrata á clase media acomodada nos felices anos vinte do século pasado das ribeiras do mar da Plata.

Esa media luz,de suave terciopelo, que incita ó amor,é unha luz austral, que se da no outro hemisferio.

No noso hemisferio, e nestes tempos que corren, as medias luces parece ser que se aproveitan máis para apuñalar polas costas,que para os arrumacos amorosos, anque non coñeza ningunha canción que de fe do que insinúo.

A Ponte da Illa, coma o tango, está a media luz.

Van alá case catro anos que a Xunta (no goberno do bipartito) aprobou unhas obras de mellora da Ponte. Un proxecto que mellorou as condicións de uso con paseos de bicicleta e peatonais e sobre todo as condicións estéticas, pois logrouse transformar unha obra pesada e triste en unha obra lixeira, aberta e nada chocante.

O actual goberno, obrigado a realizar estas melloras, foinas dilatando (penso eu, se cadra, erroneamente) para facer coincidir o fin coa campaña das eleccións locais previstas para o mes de maio, e vir o Conselleiro ou o Presidente co seu séquito a vendernos a herdanza que nos deixaron outros.

A ponte ten luz no occidente, que lle corresponde ó Concello de Arousa e está a escuras polo nacente, que lle corresponde o Concello de Vilanova, conforme dispuxo a Xunta nas estipulacións do trato da segregación.

O alcalde de Vilanova é un "populisto" en contra da opinión de algúns que o consideran un "popuparvo". Sosteño que é un político listo, porque foi capaz de gañar catro eleccións vendéndolle o pobo fume. En dezaseis anos de xestión non conseguiu facer un investimento semellante ó que se fixo no Concello nos difíciles anos oitenta. O Alcalde de Vilanova sabe que se gañan máis votos acudindo os enterros e festas, casamentos e bautizos e unha palmadiña no lombo dos paisanos,que pedichando polas consellerías e os ministerios. Tamén sabe que manter a vella confrontación entre Vilanova é a illa de Arousa, da votos (¡Que se fodan os da Illa!).

E agora, si se me permite un consello para o señor alcalde de Vilanova:

Estas dúas localidades cada vez están máis próximas non só pola construción da ponte, tamén o están por moitas outras relacións familiares e de amistade que a ponte xerou. Moitos vilanoveses aman a Arousa e disfrútana e outros añoran os seus logros.

Poida que esta vez o tiro lle saia pola culata.

Voz de Galicia

QUE O 2.011 NOS DEVOLVA A ILUSIÓN.

2011-01-01T20:58:00.000+01:00

Hai anos que nos pintan o futuro con refrexos dourados. Hai anos que nos envolven con un muro de noite e mostrannos un futuro negro.

Anque tamén é certo que nunca chove a gusto de todos. Moitos fomos os que soportamos estoicamente as inclemencias de estes últimos anos, moitos foron arrastrados pola xurrada e máis dos que semella "puxéronse as botas".

Pero como di o proverbio :

Non hai sorte que non se acabe, nen mal que cen anos dure.

Moitas familias e moitos pequenos comerciantes e industriales da comarca levan uns anos pasandoo mal.

Esperemos que o 2.011 rompa esta "mala racha" e leve as augas con mesura os nosos muiños.

Se non podemos facer nada por mellorar a economía, fagamos o que estea nas nosas mans por mellorar a Natureza.

Por um mundo máis limpo!

Feliz Ano Novo!

AS DEPUTACIONS, PARA QUE?

2010-11-17T21:00:00.000+01:00

No ano 1838, durante a primeira Guerra Carlista a rexente María Cristina de Borbón , creou as Deputacións provinciais para ofrecerlle o goberno a destacados liberais e atraelos con este privilexio a súa causa.

Tamén lle serviron para neutralizar o sentimento nacionalista periférico ( estamos a referirnos ó comezo do Romanticismo, semente do nacionalismo) reforzando o poder central a través de unha rede provincial tecida e dirixida desde Madrid.

As deputacións foron con contadas excepcións niños de caciques que exercían o control social e político das provincias conforme ós intereses do goberno central.

Van alá mais de 175 anos é as deputacións seguen a cumprir o mesmo cometido, pois ó non ser elixidos os deputados directamente polo pobo que representan, non teñen necesidade de render contas ó electorado. E dicir, son un elemento con vida propia dentro da democracia e a marxe da democracia. Si se tratase de un corpo vivo, en términos médicos podíamos denominalo un cáncer.

A evidencia dinos que hai corrupción en organismos fortemente controlados pola oposición e polos medios de comunicación. Entón cabe preguntarnos como será esta corrupción nas deputacións que o control da oposición e mol, pois os deputados están a bailarlle a auga ó Presidente para que lle permita coller as frangullas que caen da mesa e levalas os seus concellos e os medios de comunicación están sometidos a chantaxe da “publicidade institucional”, que en moitos casos e o ferro ardente o que se agarran para subsistir.

Nada hai que impida a desaparición das Deputacións provinciais ou a substitución por outros organismos máis en consonancia coa realidade actual. De feito as Deputacións Forais do Pais

Vasco e Navarra son de elección directa e os territorios insulares e as comunidades uni-provinciais

non teñen deputacións. En Cataluña para o ano 2.011 desaparecerán e serán substituídas por outros organismos máis acordes coa configuración actual do territorio, denominados Consells de Veguería.

Nos primeiros anos da Democracia, ata o 1985 no que xa se conforma o Estado das A utonomías hai que recoñecerlle as Deputacións que asumiron propostas de desenvolvemento e vertebración, tan necesarias e importantes en aquel intre.

Coa aparición dos gobernos autonómicos as deputacións quedan sen contido. As distintas consellerías nomean os seus delegados provinciais, o goberno central un subdelegado e varios delegados competenciais.

O certo é que as deputacións non teñen competencias específicas, canalizan axudas e subvencións arbitrariamente. A pesar de non ter competencias arrastran unha débeda importante, que se contabiliza como débeda do estado. En consecuencia, son responsables tamén da situación delicada da Facenda Pública.

Por outra banda, os partidos políticos utilizan as deputacións para acomodar os ex-alcaldes (que perderon a Alcaldía na última convocatoria) ou a concelleiros (profesionais da política) ou pescados para o partido con esa condición.

Por outra banda, son un órgano de propaganda política, as veces viscosa e caciquil, que compra vontades con descaro e presunción.

Isto explica que os grandes partidos políticos concorden en non tocar ás deputacións.

Con todo o que nos costa a mantenza destas institucións podíanse evitar os recortes que sufriron os funcionarios e a conxelación das pensións por moitos anos.

No blog Arousa día a día ofrécese unha testemuña real da utilización que se fai das deputacións. sito-vazquez.blogspot.com/

UNHA CARTA PARA TODOS NÓS

2010-08-18T17:18:00.004+02:00

Mellor sin piercing

Cando escribo sobre a situación da nosa fala, fagoo, paradóxicamente en lingua castelán, para que os que non saben nin queren saber ler galego o lean na lingua que comprenden e poidan facer unha refrexión sobre os meus argumentos en defensa da nosa lingua.

En esta ocasión, por tratarse de un feito que se da na comarca fago o comentario na nosa lingua, pois os que decimos defendela non sempre somos consecuentes.

La Vanguardia, 09/08/2010

InicioCartas

"No hablar en gallego"

MANUEL DOBAÑO PELAEZ | El Prat de Llobregat | 09/08/2010 | Actualizada a las 18:09 | Participación

Hasta mi ordenador ha llegado recientemente un correo que ha exacerbado mi espíritu. Se trata de todo un conjunto de serviles normas de cortesía recomendadas a sus empleados por el departamento de recepción de un hotel de A Toxa (Pontevedra), entre las que reproduzco la siguiente perla: "Mantener posturas correctas delante del público, no hablar de temas personales con los compañeros y no hablar en gallego". ¡Manda carallo!

Mi comunicante, que reside en Xinzo de Limia (Ourense), se pregunta si "farían o mesmo en Cataluña ou no País Vasco" (si harían lo mismo en Cataluña o en el País Vasco). Mi respuesta es la siguiente: "Gracias por la información. Ya se de un hotel en el que no me encontrarán jamás. Me parece indignante que, a estas alturas de la película, se produzcan situaciones de este tipo. Efectivamente, en Cataluña (donde resido) sería motivo de denuncia pública. Pero, ¿cuándo entenderán, de una vez, que la única manera de preservar las lenguas minoritarias y, por tanto, en peligro de extinción, es no bajar la guardia y darles una protección especial?. Unha aperta (Un abrazo).

Con actitudes tan lamentables como la de los directivos del hotel en cuestión, me temo que irreversiblemente se cumplirán los vaticinios de la UNESCO, organismo de las Naciones Unidas que pronostica la desaparición, en este siglo, de 2000 lenguas en todo el mundo. Siempre he defendido que la esencia de un pueblo es su idioma, un bien cultural que hay que cuidar con devoción. Confieso que, desde Cataluña, siento una rabia inmensa cuando la TVG (Televisión de Galicia) le hace una pregunta en gallego, a un gallego, y éste responde en castellano, porque, ¡claro!, es más fino…

Esta carta ó director de “La Vanguardia” enviouma o amigo Manel Somoza, residente dende hai corenta anos en Cataluña, casado con unha catalana da burguesía do Penedés, Fátima, e pai de dous fillos Xulia e Martiño, que aprenderon a un tempo a falar na súa casa catalán e galego e na escola e nos medios de comunicación o castellano. Aprenderon as tres linguas de un modo natural, sen queixarse de falta de tempo para aprender outras materias.

Cando se aborrece algo, e hai galegos que senten un profundo desprezo pola súa cultura (consecuencia, nas máis das veces, da súa ignorancia), recorrese a argumentos de “cabo de culler” para xustificar o inxustificable.

Os fillos da xente normal están capacitados para aprender dúas e ata tres linguas a un tempo, se os pais están interesados en ese obxectivo.

Tamén hai pais que están por encima da xente normal é a natureza que é sabia, para manter o equilibrio, deulles fillos incapaces de aprender dúas linguas a un tempo.

As linguas, como todo o que nace en este mundo, ten un fin que é a súa desaparición, a súa morte.

Morreron o exipcio dos Faraóns, o grego de Homero, O arameo de Xesús, o latín dos Emperadores...

Desapareceron pola súa propia expansión (por descomposición, pois non existía unha academia da lingua que velase pola unidade) ou pola expansión allea (por imposición dunha lingua dominante).

Esas foron ata o presente as dúas mortes naturais das linguas.

Na Galicia estase a experimentar unha novidosa formula, que eu denominaría eutanasia, pois parte do seu tecido social sostén -para o seus adentros- que o galego non ten cura e que o mellor que podemos facer para evitar o sufrimento propio e dos seus asistentes é engadala e ingresala na unidade de tratamentos paliativos para que morra drogada e feliz.

Son moitos e moi variados os anestesistas que lle administran a morfina a nosa lingua:

Os que con un eufemismo interesado piden un bilingüismo que acurte a vida do doente.

Os nosos gobernantes, que falan galego para gañar votos e chíscanlle o ollo, cómplices, os bilingüistas.

Todos aqueles que decatándose de este engano pagan co seu voto a droga mortífera.

E todos aqueles que cando nos diriximos a un servidor público ou privado mudamos do galego o castelán a teor da lingua que empregue o funcionario.

Unha lingua so se defende falándoa.

O galego é a nosa fala natural.

Pois falemos galego naturalmente, carallo!

PEPIÑO DOPICO.

2010-08-03T19:20:00.001+02:00

Cando coñecín a Pepiño o fillo do Contramestre, aínda levaba cueiros. Seus pais vivían nunha casa de aluguer na mesma rúa na que eu resido, "Con do Moucho" daquela, rúa do Charco, cando entrou na escola primaria xa vivían no bairro histórico da Torre. Digo histórico por a vella torre,que lle dou o nome ó rueiro, mandada edificar por Xelmírez, que por entón xa levaba uns douscentos anos derrubada para levantar as paredes da igrexa nova e tamén de algunhas casas particulares.
Vin medrar a Pepiño ata convertírse en Pepe e mesmo en Xosé Luis. Era (é) o benxamín de unha gran familia de seis irmáns (Araceli, Emma, Juan, Pedro, Manuel e José Luis) educados por unha nai coraxe, Lola, e por un pai, orondo e bonachón D. Juan o Contramestre. A súa condición humana era máis de cura de aldea que de militar.

Tamén coñecía a súa devoción polas letras e polo pentagrama a que non foi allea a esta última inclinación, súa prima, a cantante e compositora María Manuela e o seu marido Miguel.
Máis tarde constatei as súas notables capacidades para a interpretación e a creación musical. Non me cega o cariño que lle teño se recoñezo os seus logros en este eido:
-Profesor de teoría e método folclórico,
Especialista en musica tradicional.
Fundador do grupo folclórico Leixaprén, co que gravou dous discos (Na festa do boi e Gáistropos)
Primeiro premio da mostra nacional para xóvenes intérpretes.
Forma parte de varios e prestixiosos colectivos de etnomusicoloxía.
Conferenciante especializado no folclore galego portugués.
Articulista de recoñecido prestixo polas revistas especializadas no ramo da música.
Director de investigacións que deron lugar a recuperación de pezas "en perigo de extinción" (Os Dezas de Moneixas, As cartas sonoras, Son de Rianxo).
E aínda o que lle queda, pois pola idade, está na súa plenitude creativa.

Hai uns días chegou as miñas

mans un libro, que moi amablemente me ofreceu, "Ayes de mi país".

O libro constituie un minucioso estudio da inestimable aportación que Marcial Valladares fixo á historia da música popular galega.

Desde a miña manifesta ignorancia en este eido artístico, hei de confesar que lin o libro con sumo agrado e que logrei comprender un pouco mellor o mundo da musicoloxía e a trascendencia que a colleita de Valladares ten na actual música popular.

Para un vello profesor é de abondo.

Gracias polo libro e polo orgullo que me fan sentir os teus éxitos.

DE ESTACA DE BARES O DOURO

2010-07-24T19:04:00.000+02:00

Cando o poeta cambadés Ramón Cabanillas escribía o inflamado poema "Himno de acción gallega", aquel que comeza con esta ardente estrofa,
("Irmáns! ¡Irmáns galegos!
¡Desde Ortegal ó Miño
a folla do fouciño
fagamos rebrillar")

esqueceu que hai outros galegos máis alá do río Miño, que están sendo sometidos polo estado Portugués. Galegos tamén son os que habitan entre o Miño e o Douro.

É certo que manteñen a súa fala, ainda que con moitos agravios. Un labrego das montañas do norte, para un alentexano, non fala portugués que fala galego. Tenme acontecido que falando coa xente das vilas miñotas no galego da miña aldea téñenme feita esta observación:
-"Voçe fala á moda antiga"

Hai movementos na Galicia, que tratan de un encomiable achegamento da lingua galega á portuguesa (orixinariamente a mesma) a través da grafía, que sen dúbida tería un gran impacto no campo editorial, por dispoñer de un mercado de máis de douscentos millóns de falantes.
Nesta luta está a asociación político-filolóxica AGAL, que entre outras moitas razóns máis ou menos cuestionables, mantén esta irrefutable, que colocaría nas librerías galegas miles de libros ós que só temos acceso en castelán.

o Profesor Lage, que daba aulas de físicas na Universidade de Porto, e natural do vale do Lima (Limia) e tamén un estudoso da historia da comarca, sostén que os miñotos e trasmontanos son galegos. Algo obvio, que xa tiñan constatado os romanos 2.000 anos antes. Mais a presión política e mediatícea de Lisboa, danlle o termo un senso pexorativo que coma un fino orballo vai calando no subconsciente colectivo.
A comunidade europea recoñece que Galicia e o Norte de Portugal son xeográficamente e étnicamente un todo, que definen como euro-rexión.

Máis non só en Madrid poñen pedriñas nos zapatos dos galegos para que non poidamos camiñar xuntos. Se cadra poñen máis en Lisboa con un sistema máis centralista.
Non hai moitos anos abortouse a rexionalización, con un referendo que gañaron os xacobinos centrados no sur do río Douro.
Estes días aprobouse coa complicidade dos dous grandes partidos da política portuguesa unha taxa para aplicar os vehículos que entran nas autovías portuguesas unicamente por a raia galega, da mesma que separa ós galegos da Galicia española dos da Galicia portuguesa.

Nunca deberemos esquecer, que Portugal, o mesmo que España, foron imperios.
Digo isto por o despréceo que sempre demostraron os imperios pola cultura dos pobos dominados.

Neste día da Patria Galega, esquezamonos dos intereses de Madrid e de Lisboa, que son semellantes e centrémonos na Galicia dos galegos, da que vai de Estaca de Bares ó Douro.

MAREA ROJA

2010-07-15T17:49:00.002+02:00

O polbo Paul é o responsabel das nosas alegrías e das nosas penas

O tsunami vermello que asolou o Reino de España, con motivo do Campionato Mundial de Fútbol, foi tan grande que non cabía dentro do territorio, de tal maneira que se desbordou coma unha ola de leite ó ferver, chegando até as rías.

E como non hai mal que por ben non veña, tamén hai a viceversa: de xeito que o que foi unha "marea roja" de satisfacción en terra, converteuse en un pesadelo máis para os produtores de mexillón.

A "marea roja" está a afectar a dúas ducias de poligonos de bateas de mexillón.
Ós bateeiros que levan máis de medio ano sen cobrar a produción facturada, agora so lles faltaba que a "Roja" xogase na súa contra.

Anque as desgracias nunca veñen solas esperamos que así como Casillas, Xavi, Iniesta, Villa... collen vacacións, fagan o mesmo as toxinas lipiofílicas e deixen ó sector recuperarse.

El Intecmar advierte de que la marea roja puede durar meses

La directora del Intecmar, Covadonga Salgado, advirtió en la jornada de ayer de que la marea roja que impide la extracción de mejillón “puede prolongarse semanas o meses”. (Diario de Arousa)

CONCELLO DE AROUSA

2010-07-07T17:38:00.000+02:00

Agradezolle a Juan poza esta foto para reivindicar o Concello de Arousa.

Cando na conversa un dos contertulios despois de soltar un topico sobre os da illa de Arousa reparou que eu non concordaba coa súa vulgar opinión, antes que formulara a miña protesta disculpouse:
-Perdoa, pero ti non eres illán.

Hai un ano, máis ou menos, que escribía no blog "arousa día a día" http://sito-vazquez.blogspot.com/ un traballo co título "A ILLA QUE PERDEU O NOME". Pensei, daquela, que anque perdera o nome non perdera o xentilicio e que os da illa que perdera o nome seguiríanse a chamar arousáns.

De maneira que lle respondín:
-Non che vou ir sobre o clixé racista ou clasista que tes sobre a Arousa, pero non che permito que me insultes chamándome illán.
-Xa sei que tí non eres da illa...
- Son da Arousa por adopción, por amor a esa terra e a súa xente, por iso me doe que nos chames illáns.
-Como queres,logo, que lle chame os da Illa?
-Pois como se chamaron sempre, Arousáns.
-Arousáns, somos todos os que vivimos na ría de Arousa.-Terciou outro dos contertulios.
-Perdoa, Paco, ti eres cambadés ou salesiano. Arousáns son só os da illa de Arousa. Na ría non vive a xente.
Vives nun pobo dentro de unha comarca a veira da ría de Arousa: O barbanza, O Salnés, O Ullán.

Dos catro que estabamos na conversa tres viñeron na miña contra con un argumento lóxico e difícil de revater.
-Os de Vilanova de Arousa chámanse vilanoveses, que non se chaman arousáns, os de Vilagarcía... ,así que os de a Illa...
Protestei interrumpindo:
-A diferencia está en que Arousa e o nome de unha illa, e unha illa non é máis que un accidente xeográfico, coma un cabo, un golfo ou un monte.
Por contentarme, Paco, díxome:
-Será como tí dis, pero vas ter que convencer a moita xente, pois para a mocedade, sodes os da Illa ou os "isleños", ainda que para algúns vellos sexades os da Arousa ou os arousáns...pero os vellos van morrendo.

Antes de que os vellos vaiamos morrendo e para que non insulten os nosos fillos e netos chamándolles illáns, sería ven que dende o Concello se tomasen as medidas precisas para que a Illa sen nome o recupere e os pobos veciños saiban que o noso xentilicio é arousáns.

Non sei, ou se cadra sei, quen tendo poder no seu momento, tivo a idea de antepor ó nome do Concello o dun accidente xeográfico que é evidente.

Debemos facer algo. Se é preciso facer un referendo, faise.
Nada hai imposible.
Todos xuntos por un concello de Arousa

CAIXAS OU PANDEIROS?

2010-03-29T21:23:00.004+02:00

A caixa é un instrumento de percusión. Os que tocan a caixa (ou tambor) reciben o nome de tamborileiros. Unha caixa non é un piano, que se pode tocar a catro mans. A caixa tócase con dous pali-troques que marcan o ritmo da canción.
A caixa tampouco é un pandeiro. O pandeiro tócase coa xema dos dedos ou cos cotelos.

Nos últimos meses véñense oíndo sons descompasados de caixas que chegan máis alá dos lindes do noso país.
Con tanto ruído de caixas acabarán facendo de todos nós un pandeiro.

Tamén hai Caixas de Aforros, que son galegas porque teñen a súa sede en Galicia, acollen os aforros de moitos galegos e desenvolven o seu labor social principalmente no noso país.
Sendo isto certo, non quero dicir que o atraso económico de Galicia se deba única e exclusivamente as nosas Caixas (decátese que por respecto o seu poder escribo o nome con maiúscula para non confundilas co tambor), que esquecéndose dos impositores invisten en outros caladoiros.

É un axioma económico, que o diñeiro non coñece fronteiras.

Pero debemos destacar os grandes beneficios que a esta sociedade lle reportan as nosas Caixas, que fan que nos sintamos satisfeitos e moi honrados de contar con unhas entidades, que merecerían ser consideradas como ONGs:
Concédenche créditos co único aval do teu valor como persoa, cobran uns xuros por debaixo dos marcados no mercado (persoalmente estou pagando un 5,80%), non executan as hipotecas, axudan ós sectores máis innovadores da nosa economía, e ademais castigan ós seus directivos e amigos concedéndolles escasísimos cretos e a un alto interese(1%).

Ruído de caixas que nos estouran na cabeza e non nos deixan pensar, que algúns que defenden a fusión das dúas Caixas son os mesmos que agreden a nosa idiosincrasia ( que é o feito diferencial de ser galegos e non vacas leiteiras), como fan co mal chamado "bilingüismo".

Toquemos unha ou toquemos dúas Caixas non marcarán por moito tempo o ritmo da muiñeira. Prognostico que no primeiro dos casos non tardaremos moito en bailar todos ó ritmo do chotis e no segundo uns bailarán chotis e outros sardanas.

E en Galicia ó son do pandeiro cantaremos:

Este pandeiro que toco

por moito que repenique,

non teñas medo que rache

que é de coiro de cacique.

http://www.youtube.com/watch?v=hyC6ZJeIpU8

CHOVE NA CASA DO PROBE

2010-01-21T11:08:00.013+01:00

Non debe sorprender a ninguén que as catástrofes naturais se ceben nos países máis probes. Como di o proverbio, sempre chove na casa do probe.

A providencia divina, conforme ós feitos (que non os ditos) do seu portavoz universal, a Igrexa, xa hai moito tempo que virou o casaco e protexe en exclusiva os intereses dos máis ricos, para que siga habendo probes polos que pedir, para facer caridade cristiá.

A peste negra que asolou Europa no século XIV foi cualificada pola igrexa de aquela época como un xusto castigo divino. En aquela sociedade profundamente relixiosa, moitos ollaron para o ceo, pedindo perdón polos seus pobres pecados e moitos maldicindo a un deus tan rigoroso e inxusto. O certo é que esta desgracia produciría na sociedade e na propia igrexa un sentimento de rexeito e desafección, que será unha das causas que propicie as sucesivas divisións no seo da Igrexa (Cisma de Occidente -S.XIV e XV- e seguidamente a Reforma Protestante) e na sociedade coa chegada do Humanismo e a caída de Constantinopla. Foi o fin do réxime feudal.

No ano 1.755 un maremoto asolou Lisboa, morreron ducias de miles de persoas. A Igrexa dixo que era o merecido castigo polos pecados da humanidade. Este feito de gran suceso en Europa,vai repercutir no pensamento, cuestionando os dogmas, a bondade e a xustiza divinas...Este acontecemento e a independencia dos EE.UU.precipitan a chegada do racionalismo, da enciclopedia, da Revolución Francesa e da democracia. Foi o fin do Ancien Régime.

Cando escoitei a entrevista que Gemma Nierga lle facía ó novo bispo de Donostia, monseñor Munilla, sorprendinme da súa soltura e presencia diante do micrófono. Mesmo semellaba un profesional (logo supen que o era). Seguín a entrevista con máis curiosidade que interese polo que se dicían. Cando a periodista lle pediu opinión sobre a catástrofe de Haití e contestou que peor que o terremoto e os seus miles de mortos e mancados, era a "pobreza espiritual que padecemos", considerei que era unha resposta lóxica para unha xente que só pensa coa clave da bóveda do Vaticano.

Se cadra, monseñor, quixo dicir, que a culpa das desgracias dos haitianos era da pobreza espiritual que padecemos aquí.

Espero que esta non sexa a postura oficial da igrexa católica, pois debido a miña pobreza espiritual e a estar enrolado nas súas filas (sen meu permiso), levaría sobre min a culpa de tantas desgracias.

¡Que tranquilo viviría deus, sen tantos avogados silveireiros!

A Igrexa debería ter presente que unha destas catástrofes naturais significou o fin dos dinosaurios.

As veces dubido se terán desaparecido todos.

AS MULLERES DO ALAKRANA

2009-11-07T17:40:00.015+01:00

Desde o dolor e a preocupación que me produce a traxedia pola que están a pasar os

tripulantes do Alakrana, quero manifestar a indignación que me producen as manifestacións de algúns dos seus familiares.

Primeiro repróchanlle ó Goberno, que non as teña informadas. Cando ven a ministra Espinosa a transmitirlle os desvelos e preocupacións do Goberno, desprézana dicindo que se podía aforrar a viaxe.

É certo que a clase política vive horas baixas, por varias razóns: crises, corrupción... Pero a clase política que temos é a que nos merecemos. Os que votamos porque nos equivocamos e os que non votamos, porque preferimos que se equivoquen os demais para así poder criticar con liberdade.

O goberno de Zapatero non mandou ós barcos a pescar en caladoiro perigosos, nin en augas de outros países, como mandou Aznar as tropas ó Irak.

Os armadores arríscanse porque saben que ó fin o goberno pagará os rescates.

Que vos parecería si ZARA montase unha téxtil en Paquistán ou en outro pais inestable,que os talibáns secuestraran os dirixentes e pedisen un rescate o goberno?

Que opinariades si ETA secuestrase a varias persoas e puxese como condición para liberalos a liberdade de todos os seus presos e ademais pedise millóns de euros para armamento?

Deixando de lado que os rescates os pagamos todos os españois. Esquecéndonos de que eses millóns de euros podían crear os tan necesarios postos de traballo e axudar a algunhas familias. Centrémonos no feito en si.

Un estado de dereito pode deixar en liberdade a uns delincuentes baixo a ameaza de unha chantaxe? Esta pregunta vai dirixida a aqueles sectores máis conservadores da sociedade, que son os que con máis veleno empezoñan ó Goberno.

Non esquezamos que o poder xudicial é independente, pero réxese por unhas normas extremadamente reguladas.

Temos a clase política que nos merecemos, ou nin si quer merecemos, pois visto como marchan as enquisas nas que o PP adianta o PSOE, cando todos sabemos que a crise é consecuencia das políticas neoliberais postas en práctica polos gobernos de dereitas e que a corrupción e espionaxes (e loitas de intereses Caja Madrid) se ceba particularmente nos populares.

Que podemos esperar de uns políticos os que premiamos con votos a súa desvergoña?.

Ós familiares dos mariñeiros secuestrados, pediríalles que reflexionasen e se deixasen de descalificacións. Cando arrecia o temporal hai que remar todos xuntos.

O MISTERIO DE PORTUGAL

2009-10-28T11:30:00.013+01:00

A Escola Pública dos nenos de Bamio estaba no alto de San Xoán, mesmo debaixo da capela do santo. Antes foi a taberna do Cuncheiro. Era un edificio de pranta baixa, co teito furado e apuntalado, que nos días de choiva había que recoller as pingueiras en gabidos.

Cando entendín que os mapas eran como debuxos de cachos de terra, xa levaba algún tempo asistindo a Escola Nacional, a escola de "Donalfonso"- Todos lle chamábamos así, ata doña Marujita, a súa dona, cando se refería a el dicía "llévale este paquete de tizas a Donalfonso".

As paredes da escola foron perdendo a cor branca do cal e collendo unha ferruxe cinza-verdosa provocada pola humidade.

Pendurados das paredes estaban: O crucifixo co crucificado e debaixo o "Generalísimo" engalanado con capa imitando un retrato de Luís XIV, detrás da cadeira do profesor, entre as dúas xanelas que iluminaban a aula. Nas paredes de ambos os dous lados había catro mapas: Un de España político, outro de España físico, un de Europa e un mapamundi.

Cando entrabamos o profesor estaba arrimado á folla da porta. Os alumnos ó entrar tiñamos que saudar con esta cantadeira: -"Ave María Purísima, buenos días como está usted" A maioría das veces so dicíamos:"...tá usté", pois o mestre non se decataba. Pero aquel día decatouse e díxome:

-Vázquez García, salga y después vuelva a entrar.

Saín e entrei recitando toda a oración.

-Ahora se quedará en pie hasta la hora del recreo mirando a la pared.

O mapa de España político estaba fronte os meus ollos, que tiveron hora e media para escrutalo: Era un mapa con dous remendos: nun estaban as illas Canarias e no outro un recadro que dicía: Mapa Político de España, e unha serie de sinais de cores con unha lenda: escala, fronteras... Cada rexión tiña un borde de unha cor apagada, que con menos grosor tamén dividía as provincias que a conformaban. En branco estaban dúas partes. Unha arriba, que poñía Francia e outra a esquerda que en sentido vertical se lía Portugal. Sorprendeume a rareza de que todos os nomes estivesen escritos horizontalmente menos o de Portugal.

Pero o que máis me sorprendía era o baleiro que estaba aquel cacho de mapa.

Aquel mapa era a foto de España, dicíao na lenda: MAPA DE ESPAÑA.

Pero aquela parte semellaba como que estaba núa, sen cores. Cando o mestre mandou pórse en pé para cantar o "caralsol" antes de saír ó recreo houben de retirarme un pouquiño para que non batese o meu brazo levantado na parede.

A nova perspectiva doume a idea de que España era unha cabeza e a parte branca era a cara, co seu nariz e co seu queixo.

Cando máis tarde soube que Portugal non era España non cheguei a comprender como poñendo en todos mapas " mapa de España" unha parte non o fose. Precisamente a cara. Como podían saber si era España, si na foto non saía máis co contorno da cara. Cabía a dúbida de que España non fose España.

Os "Portugueses" eran dous serradores que cada outono se deixaban caer pola parroquia, onde permanecían un tempo serrando madeira de castaño de carballo ou de piñeiro que se utilizaban para cerramentos e pisos.

Eran dous cuñados que me seducían porque falaban con un sotaque exquisito e porque tamén gostaba da súa estrana maneira de serrar: un estirado encima do tres pés e outro encollido debaixo, tirando da serra.

Dende ben pequeno eu coñecía ós "Portugueses", como coñecía a Darío, o afiador, a Manuela e Maximiños, os paneiros, Ó Rabiso, o tratante de gando, á Valladares, o fogueteiro, a Serafín, o fragueiro, a Hermóxenes, o perito agrimensor... E outra xente que non eran veciños, pero que de vez en cando se mesturaban coa paisaxe humana da aldea ofrecendo os seus servizos.

Foi entón cantando cara o mapa sin cara o "caralsol" sin sol, cando me decatei que os de Portugal non eran "portugaleses". Encendéuseme a luciña. Ós serradores chamábanlle os Portugueses, porque eran de Portugal. Tamén os coñeciamos coma os "serradores" e os tiralá, pois cando lle preguntabamos porque falaban raro, referíndonos o seu soteque, contestaban: "A xente tira lá".

INCENDIO NA CORDELERIA DE BOIRO

2009-09-25T13:54:00.005+02:00

Foto do incendio da cordelería Chicolino en Boiro

¿Que pasaría se este incendio se produxese nos bidóns de Ferrazo?

Foto dos bidóns de Ferrazo

OS MERLOS BRANCOS

2009-08-18T18:38:00.013+02:00

O Porto do Chufre, é o de maior volume de descarga de mexillon da ría de Arousa. É un porto do que se serven a inmensa maioría dos bateeiros de esta ría. Contar con unhas boas instalacións e un bo acceso non só beneficia a Arousa, beneficia a todo o importante sector mexilloeiro.

O acceso ó porto producese por estradas que non soportan o peso e o volume dos "trailers" que hoxe se usan para o transporte deste marisco proletario.

Durante 12 anos o proxecto ficou paralizado por intereses partidistas, que o fin non lle renderon os beneficios que esperaban obter.

O pasado día 8 de Agosto publiquei en Arousa día a día http://sito-vazquez.blogspot.com/un escrito, que transcribo, por o seu interés para a comarca.

MALDITOS CORVOS NEGROS.

Era un ano de moitas cereixas. O señor Manuel das Quintas tiña unha cerdeira tan cargada que ata lle esgazaron as polas.

O Sr. Manuel era amigo dos merlos, e mesmo se comunicaba con eles. Desde rapaz sostiña que os melros entendíano e falaba con eles. Tamén sostiña que os melros non eran negros, que eran brancos.

Negros só os vían os que os odiaban.

Para que os melros repectaran as cereixas comprou un lenzo branco no que escribiu: “Cereixas propiedade de Manuel das Quintas, o amigo dos merlos”. Fixo un mástil con unha vara de eucalipto e colocou o lenzo coma se fose unha bandeira branca que flameaba por encima da fruteira.

Malia os merlos non eran brancos e ademais non sabían ler. E mentras el perdía o tempo e o creto tirándolle pedras as pombas que pasaban por alí chamándolles corvos negros, os merlos aproveitábano levando no bico as cereixas.

Inesperada mente, entrou unha bandada de merlos na eira do Manuel e deixou a cerdeira núa.

Diante do

evidente o Manoel levou as mans a cabeza e verrou con raiba:

-¡Malditos corvos negros!

UNHA DUCIA DE ANOS PERDIDOS.

No ano 1997(cito de memoria) a Consellería de Ordenación do Territorio aprobou a construcción

da tan necesaria estrada que uniría a ponte co porto da Illa de Arousa. O proxecto redactado intentaba afectar ó menor número de propietarios. Para logralo invadía espacios protexidos pola Lei de Costas. Unha parte dos veciños afectados, animados por os dirixentes locais do

Partido Popular, recurriron o proxecto argumentando que conculcaba a Lei de Costas. Estes veciños non pretendían protexer a costa, pretendían defender os seus intereses. A xustiza, como non podía ser de outra maneira, fallou a favor dos afectados. A Consellería de Ordenación houbo de redactar un novo proxecto. No ano 2005 hai un cambio de goberno na Xunta de Galicia. A Consellería é conminada por a xustiza a redactar un novo proxecto. O novo proxecto redactado intentaba o mesmo que o anterior: facer o menor dano ós paticulares. O non poder transcorrir por dominios públicos houbo de afectar necesariamente a máis privados. A algúns dos propietarios anteriores , o novo proxecto afectabaos en maior medida . O Partido Popular, agora na oposición, fixo, bandeira da defensa dos afectados. Todo tipo de enganos, mentiras, descalificacións personais se fixeron co fin de rentabilizar políticamente unha situación que eles mesmo provocaron animando ós afectados a presentar o recurso. Cando se quere comenzar a obra , cumplidos todos os trámites legais, varios de estes veciños recurren a violencia

para evitar a construcción. No ano 2009 o PP retoma o goberno da Xunta e os veciños que antes se opoñían, agora otorgan e culpan á anterior administración que foi a que redactou o proxecto.

-¡Malditos corvos negros!

O Manuel das Quintas confundía as pombas brancas cos corvos negros.Tiña un problema de percepción óptica que se coñece co

nome de daltonismo. O daltonismo fisiolóxico é unha doenza natural conxénita. Mália o daltonismo ideolóxico é un mal adquirido, que non ten remedio.

John Dalton, descubridor da doenza que leva o seu nome

Os irmáns Dalton, heroes de un comic, famosos por se meteren en líos provocados por eles mesmos e por disparar contra todo

canto se movía no seu entorno. E dicir eran os incendiarios e os bombeiros. Estes representan ó outro tipo de daltonismo.

AQUÍ EN ESTE PUEBLO SOBRA LA INSTRUCCIÓN

2009-05-25T19:58:00.013+02:00

No mes de maio os potes de barro florecían na solaina da casa dos meus bisavós.

Eran xeranios vermellos, que se esparramaban ata pousarse na varanda de madeira de tea.

A miña bisavoa sentada nunha vella cadeira de asas colocada de maneira axeitada para que lle batese o sol nas pernas e a sombra na cabeza, despois da cabezadiña da sobremesa, contábame contos de santos e de bandidos.

En varias ocasións contoume o conto de San Perico:

San Perico era un apóstolo. Máis non só…Era o elixido por Xesús para ser a cabeza da igrexa. Malia a cabeza de san Perico non tiña cabelo. Deus para compensar deulle unha fermosa barba - xustificaba miña bisavoa - e as moscas tampouco respectaban tan transcendental testa.

Cando un día unha ousada mosca aterrou na lustrosa coroa e lle enterrou o ferrón, san Perico, que era de pronto súpeto, votou man dos seus superpoderes e matounas todas.

Anque nunca gustei das moscas, a aquel meniño que escoitaba embebido aquelas historias parecíalle inxusto, que san Pedro, por unha mosca matase todas.

Un ousado e valente anónimo, que se agacha debaixo do seudónimo de Pepito, e que dí ter sido meu alumno, neste mesmo blog insúltame e descualifícame como docente e como persoa. É o seu parecer e non pretendo emendalo. ( Non vou retiralo, quen queira lelo está nos comentarios ós resultados das eleccións do 1 M, baixo o pseudónimo de Pepito).

O que non comprendo ós meus anos, como non comprendía de neno no conto, é que lle fixeron os outros catro Mestres que nomea literalmente (cinco si contamos outro que cita noutro blog) . E todos os demais Mestres que pasaron polas aulas da Illa de Arousa, os que cualifica, sen excepción, de "tropa bolivariana".

Desde a miña maneira de ver, sempre subxectiva, mais honrada, quero manifestar o meu orgullo por formar parte de un colectivo de docentes tan competentes, preocupados e capacitados, coma os que se nomean e ós que pretendidamente se insulta. Digo pretendidamente, pois ata para insultar é preciso saber. Ser Bolivariano non é o mesmo que ser chavista. Bolivar foio o gran líder da independencia de Sudamérica. Bolivariano é un seguidor das ideas de Simón Bolívar, que era un criollo, e nada teñen que ver coa doutrina de Hugo Chavez.

Para xustificar os cualificativos que lle dedico os meus compañeiros de aulas (o pé de un cento), hei de recoñecer que non todos eran excelentes; pero si, a maioría. Non hai máis que comparar os resultados académicos e as actividades escolares para, ver que non desmerecen os de outros centros públicos ou privados.

Varios alumnos foron distinguidos con importantes premios tanto a nivel provincial, como autonómico e incluso un a nivel comunitario.

Algúns profesores foron recoñecidos con galardóns, tanto individuais como colectivos (Segundo Premio “Rodríguez de la Fuente”, por un traballo sobre as orixes, formación, flora e fauna de Carreirón).

Juan Otero Maeztú, máis coñecido por Juanito de Luísa ou Juanito o do Nicho, foi o bardo por excelencia durante o século pasado na Arousa. Dotado de unha notable intelixencia crítica, de unha fina ironía, e de unha capacidade extraordinaria para versificar deixounos un puñado de coplas que nos mostran as grandezas e miserias da época e tamén o pouco que mudaron estas en tantos anos.

Nun libro de coplas de tradición oral recollidas, mecanografadas e ata decoradas con orlas por os alumnos de octavo nivel de Primaria do Colexio Público no curso 1980-81, aparecen varias atribuídas a Juanito de Luísa. Entre todas escollo esta que segue para ofrecerlla a todos os Pepitos presentes, pasados e futuros:

San Julián Bendito,

que tan alto estás,

que “haiga”más Maestros

no consientas ya.

Aquí en este pueblo

sobra la instrucción,

“para pescar chopos

chéganos Ramón.”

En el Cabodeiro

el muelle da compasión

tiene Cada brecha

para tragarse un bocoy

Y los adoquines

por obra de Dios,

no hay “dorna polbeira”

que no tenga dos.

OS RESULTADOS DAS ELECCIONS AUTONÓMICAS-09 PROXECTADAS A NIVEL LOCAL

2009-04-08T11:56:00.010+02:00

Vendo o gráfico dos resultados das eleccións autonómicas do primeiro de marzo na comarca de Arousa observamos que nos concellos gobernados por forzas progresistas, estas perderon forza, mais non de xeito que poña en perigo o seu futuro.

Así podemos ver que extrapolando os resultados seguirían no poder das forzas coaligadas os concellos que figuran en vermello no gráfico: Illa de Arousa, Caldas , Catoira, O Grobe e Vilagarcía.

Por outra banda seguirían en mans conservadoras os outros seis Concellos: Cambados, Meis, Ribadumia,Meaño, Sanxenxo e Vilanova.

Mais, se estes resultados se comparan coas derradeiras consultas electorais comprobamos que as forzas progresistas están a perder votos en todos os concellos, mentras que o PP está a rañalos nos concellos gobernados por os socialistas en solitario ou en coalición cos nacionalistas e ten un aumento considerable nos concellos en que gobernan.

Esto lévanos a facer algunhas preguntas:

Xestionan mellor a cousa pública os conservadores?

Evidentemente, non é así.

Están máis o carón dos problemas do día a día?

En determinadas situacións de marcada sensibilidade populista, sí.

Saben vender mellor a súa xestión?

Contestarei coa resposta do panadeiro de Ribadavia, que cando lle preguntaban cal era o mellor panadeiro do lugar contestaba: "O que vende mellor o pan resésego que o pan do día"

VILLA PSOE

2009-02-05T16:39:00.039+01:00

Esta fotografía foi tomada no ano 1975 desde o recheo no que hoxe se levanta parte do Bar "A Chabola", ó fondo o daquela entupido bosque do Furado

Capítulo I:

O PINAL DO FURADO

Na Illa de Arousa existía no lugar do Cabodeiro un extenso piñeiral que se coñecía coma o "Pinal do Furado". Era un bosque denso e fermoso que coas súas raíces abrazaba as areas dunha duna

que acaba nunha lindísima praia.

No ano 1984 un coñecido arquitecto aro

usán residente na capital das Españas e moi ligado ó partido popular intentou construir un chalet ilegal en ese entorno protexido.

Os veciños da Illa indignados, nunha noite de longos coitelos, derrubaron parte dos muros xa levantados.

A vacina surtiu efecto, pois a partir de entonces ninguén se atreviu a colocar un "ladrillo" no Furado.

Mais por raro que pareza esa acción popular sentoulle mal

os piñeiros, que comenzaron a languidecer de unha doencia estrana. Pouco a pouco foronlle caíndo as follas, logo a caropa (así é como lle

chaman a cortiza dos piños na Arousa), ata que acabaron nús. É certo que o esquisito mal non acabou con todos. Un de cada catro,mais ou menos, pudo salvarse da queima.

Foi unha queima selectiva e sen lume que o exteriorizase. A

xente comentaba que lle dera un mal, mais era un mal que non se propagaba os piñeiros de acarón.

Alguén comentou que nunha noite de outono unha camioneta chegou cargada de bidóns e dous señores afanáronse en regar a pé todas as árbores.

Os poucos piñeiros que ficaron estaban tristes e murchos, apenados pola desgracia dos seus veciños.

E así seguiron ata agora.

Capítulo II.

“PATRÓN MANDAR MARIÑEIRO OBEDECER"

Tristes e murchos seguiron os piñeiros do Furado, alleos a toda a polémica política que se desenvolvía no salón de plenos do Concello e nos bares e tabernas da Illa de Arousa.

Tristes murchos e minguantes pasaron do século XX ó XXI chorando a perda dos seus próximos, mais sen festexar o natal de algún piñeiriño que os perpetuase na face da duna.

Certamente os coitadiños nin sabían o que era o Plan Xeral de Ordenación Urbana, nin tampouco o futuro que este lles deparaba.

O Plan Xeral de Ordenación Urbana fíxose moi popular, tanto que a xente referíase a el coma o PXOU anque soaba como “pechou”.

Pronto os políticos cheiraron que con esa rede podían pescar moitos votos e comezaron a enlear o palangre. So os redactores do PXOU pensaron nos intereses xerais da Arousa, os concelleiros dos partidos da oposición dedicáronse a ir porta por porta argumentando agravios comparativos do tipo “Fulano pode edificar porque é dos deles e ti non” . O Goberno

do Concello(

PSOE)

que non dispuña de maioría, tamén andou capeando o temporal como podía e o Plan non facía outra cousa que entrar e saír do Concello: plenos, exposicións públicas, alegacións, mobilizacións, ...E así entrando e saíndo pasou máis de catro anos sen posibilidades de saír adiante.

En todo este tempo ninguén se lembrou dos tristes e murchos piñeiros do furado, pois polo visto tamén os privaran do dereito de voto, e todos defendían intereses particulares. Non se fixo unha soa proposta en beneficio do pobo que supuxera o prexuízo dun particular.

En estas estabamos cando o Conselleiro de Ordenación do Territorio da Xunta de Galicia (PP) no ano 2.002 (o daquela aínda todopoderoso Sr. Cuíña) cansado de tantas liortas mandou chamar a todos os concelleiros da Illa de Arousa (PSOE,PP e BNG). Unha vez no seu despacho puxos firmes e espetoulles sinalando o documento: “Este é o Plan Xeral da Illa de Arousa que tedes que aprobar. Non teño máis que dicir”.

Patrón mandar, mariñeiro obedecer.

E así acabou a discusión.

Capítulo III

"MAIS MADEIRA"

Cando xa os vagóns do conboio se foran queimando o maquinista do tren verraba: Máis madeira!

Diante destas eleccións do primeiro de marzo aínda hai quen anda espreméndolle o zume os piñeiros co fin de rañar uns votos (ou moitos votos). As páxinas da internet están cheias de mentiras referidas o caso que se lle dou en chamar "Villapsoe".

Dos centos de blogs que transitan pola rede so este de J.L.Prieto está documentado e cíñese a realidade. Todos os demáis son pura intoxicación partidista. Espero (anque tamén dubido) que os galegos saibamos separar o gran da palla.

Más sobre la manipulación llamada “VillaPSOE”

José-Luis Prieto, 08 Febrero 2009. Reacciones en la blogosfera

Hoy hay novedades sobre la información publiqué ayer demostrando la falsedad de las supuestas informaciones publicadas por medios ultraderechistas para ayudar electoralmente a su brazo político: ‘El País’, en su edición de Galicia, publica que se ha archivado la denuncia presentada por supuesto delito urbanístico.

Como no podía ser de otra manera, ya que dificilmente se puede cumplir un delito urbanístico cuando no se ha violado la legislación urbanística, ya que estamos hablando de una construcción que se hizo cumpliendo del Plan municipal de Ordenación urbanística, vigente desde 2002,

aprobado con el voto favorable de los Concejales del Grupo municipaldel PP.
aprobado por la Xunta de Galicia cuando la gobernaba Manuel Fraga,del PP.
con los Informes favorables del Servicio de Costas, cuyo Jefe Provincial era el padre del actual Secretario General autonómico del PP.
con los Informes favorables del Ministerio de Medio Ambiente, cuando su titular era Jaume Matas, del Gobierno de José María Aznar, del PP.
sin estimarse ningún Recurso en contra por parte de ningún Juzgado.

El desarrollo del Plan de Ordenación en el Área donde posteriormente se levantó esa construcción se hizo en 2004,

aprobado con el voto favorable de los Concejales del Grupo municipaldel PP.
dentro de las posibilidades abiertas por la Ley gallega 9/2002, que establece las directrices territoriales y urbanísticas, aprobada el el Parlamento de Galicia en la anterior legislatura autonómica por la entonces mayoría absoluta del PP.
sin objeciones de la Xunta de Galicia, en ese momento aún gobernada por Manuel Fraga, del PP.
sin estimarse ningún Recurso en contra por parte de ningún Juzgado.

Ni el Plan Especial de Reforma Interior, ni el proyecto de urbanización ni la licencia de obras recibieron ninguna impugnación,

aprobándose sin estimarse ningún Recurso en contra por parte de ningún Juzgado

AS GUERRAS DO MEXILLÓN (2)

2008-09-19T10:15:00.006+02:00

Unha parte do traballo títulado as "guerras do mexilón", por problemas técnicos que van máis alá dos meus coñecementos de informática non apareceu publicado no blog.

Velaí, pois, que abra este segundo capítulo onde se pretende recapacitar sobre solucións posibles cara a reducción dos custos.

É ben sabido que moitos pequenos productores están empeñados ata as orellas, pola adquisición de unha concesión a precios estratosféricos (uns 500.000€ de media por fondeadeiro), con data de caducidade. Facer frente a estas hipotecas non axuda ó fin que perseguimos, mais pódese tratar con axudas administrativas ou sen elas de conseguir aprazamentos ou moratorias.
Tamén é vox populi, que hai productores, que non lles interesa ningún tipo de control, por que as bateas son unha tapadeira para xustificar ingresos procedentes de outras actividades. Isto provoca desencontros.

Todos os propietarios de bateas dispoñen de un gran barco moi ben equipado, que en todo ou en gran parte foron financiados con fondos chagados da U.E. Tendo en conta que a maior parte dos productores dispoñen de unha batea ou dúas, entendo que o investimento non se corresponde coas necesidades, e anque o barco lles saíse de balde, o consumo e o mantemento non axudan ó pretendido abaratemento.

¿Que pensaríamos se cada viticultor membro de unha agrupación ou cooperativa, dispuxese de un gran camión para ir cinco ou dez días ó ano a viña para recoller a vendima o outros quince ou vinte para realizar as tarefas de mantemento?

¿Un despilfarro?. Sí. Mais no caso dos bateeiros e maior pois os camións poderíanse usar noutro tipo de transporte. Máis este non é o caso dos barcos, que están preparados únicamente para para o transporte e recolección do mexillón.

Co fin de empezar a reestructurar o sector:

Sería ben que as Agrupacións fixesen estudos para saber cantas bateas poden ser atendidas por un barco.

Sería ben que se centralizaran as descargas de cada ría nun único porto técnicamente equipado con todos os medios necesarios para a limpeza, depuración e conxelación.

Sería ven que unha barcaza ou gabarra "nodriza"de grande capacidade, recollese a produccón de cada unha das bateas e a levase a porto.

Sería ben que os productores controlasen depuración e comercialización para chegar o mercado con precios máis competitivos.

Sería ben que todos fixesen aportacións sensatas para que o cultivo do mexilón sexa rentable para os productores e o mesmo tempo competitivo en calidade e precio no mercado.

Sería ben que tomadas as medidas axeitadas se comenzara de inmediato a reestructurar o sector.

É un reto que hai que superar polo ben do sector, en particular e da economía das rías, en xeral.
Hoxe aínda podemos estar a tempo. Mañán pode ser tarde.

AS GUERRAS DO MEXILLÓN

2008-09-17T14:29:00.014+02:00

A batalla de onte en Vilanova de Arousa entre productores de mexillón (bateeiros) é unha máis que o sector ven librando dentro de unha guerra civil que os envolve entre eles mesmos ou os sectores de distribución, depuración e conserva.

Son moitos os factores tanto externos como internos que lle deron asas a estes enfrontamentos.

Dende fóra tanto distribuidores, como depuradores ou conserveiros cometeron abusos que fixeron que os bateiros tomasen conciencia de clase e loitaran conxuntamente por defenderen os seus lexítimos intereses.

As distintas administracións autonómicas predicaban a unidade e sementaban a discordia facendo que onde antes había unha agrupación, xurdiran catro, facendo bó o dito de "divide e vencerás". De esta maneira asegurábanse ter de man sempre ós da súa corda política diante de calqueira reivindicación do sector non asumible pola administración.

Dentro do propio sector tamén abondaban as divisións: pequenos productores con unha ou parte de unha batea, grandes productores con máis de media ducia, problemas pola ubicación dos fondeadeiros, cando a reorganización dos polígonos, vendas por fóra das propias agrupacións, etc.

Todos estes problemas que apunto son pecata minuta. O verdadeiro problema xa o apuntaba neste mesmo blog nunha páxina titulada "os riscos do monocultivo"(Febreiro -08) no que divagando sobre o sector dicía que este adoecía de persoal formado capaz de racionalizar o presente e poñerlle cara os retos do futuro.

Había sobrados indicios de que podíamos ter competidores alleos que nos aparcaran nos mercados estranxeiros e chegasen a morder tallada no mercado nacional. Todo o sector era coñecedor dos investimentos que productores das rías estaban a facer en outros países, moi en especial en Chile.

Esta concurrencia nos mercados tiña que chegar, tendo en conta que a producción se incrementaba exponencialmente e os custos eran inferiores.

O certo é que non se fixo nada por abaratar precios na producción.

Da maneira que está hoxe organizado o sector semella imposible reducir gastos na produción. Mais esto non é certo. O problema ven dado por uns hábitos adquiridos de dificil corrección que posiblemente precisen de terapias agresivas.

¿NEPOTISMO NO CONCELLO DE A ILLA DE AROUSA?

2008-09-09T20:28:00.012+02:00

A muller do César non só ha de ser honrada, tamén ten que parecelo. Este dito que ten uns dous mil anos non por vello está oxidado. Hai frases que, coma os metais nobres, o paso do tempo púleas e relucen máis.

A min non me cabe dúbida que os membros do equipo que goberna no concello de a Illa de Arousa, son xente honrada e traballadora. Digo con absoluta sinceridade, porque os coñezo de tempo e por algúns deles poñería a man no lume.

Non todos os veciños da Arousa teñen a mesma percepción.

Hai xente que pregoa (quero pensar que inxustamente) que non se usa a mesma peneira para todos: uns penéiranse co cribo de malla grosa e outros coa peneiriña do óleo da fariña. Todos son peneirados, anque non é o mesmo pasar por un buraco de un centímetro, que polo de un milímetro.

Nunca chove a gusto de todos. Cando se toman decisións, por moito coidado que se teña e por moi necesarias que poidan ser ou parecer as medidas adoitadas, sempre a de haber a quen a chuvia lle colla a roupa fóra. É inevitable.

Cando se dan casos nos que as decisións parecen favorecer a varios membros das mesmas familias e, se ademáis esas familias, son militantes socialistas ou amigos estas decisións han de ser moi craras e xustificadas. E dicir, débese actuar con obsoluta transparencia.

Na rúa fálase: hai comentarios de discriminación con nomes, con títulos, sen títulos, con cargos, sen cargos, con amigos, sen amigos...

Os propios militantes socialistas non teñen respostas convincentes coas que defenderen determinados feitos administrativos. É preciso que se saiban, pois non hai peor xestión que

a que fire as persoas por sentirense menospreciados.

Xa ten chovido moito dende que corre o dito popular de que un crego é aquela persoa a quen todos lle chaman padre menos os fillos que lle chaman tío. Este feito non era exclusivo de Galicia; era de toda a cristiandade.

Estes sobriños recibían prevendas e privilexios que se lles negaban ós demáis.

Os italianos coñecedores das debilidades da curia romana e facendo uso da súa recoñecida imaxinación buscaron unha palabra para denominar estes abusos de poder. A palabra que se impuxo, non podía ser máis expresiva: nepotismo.

(Nepotismo ven do italiano nepote, que equivale en galego a sobriño).

Actualmente a palabra traspasou os Alpes e convirtiuse en multinacional en alza, que cotiza nas bolsas de políticos sen escrúpulos.

Os veciños da Illa de Arousa non comprenden certas decisións. Os militantes socialistas non teñen argumentos para revatir rumores que veñen intoxicados. Hai que darllos.

A acusación que máis lle doe a un político que traballa (ou traballou) honradamente pola defensa dos seus ideais é a frase despectiva de que "todos os políticos son iguais".

¡Non é certo!

E sería ben que na linguaxe políticamente correcta non figurase esta ofensiva expresión.

E nunca esquezamos que:

A muller do César non só ha de ser honrada, tamén ten que parecelo.

REVISTA DORNA - ASOCIACIÓN CULTURAL DORNA

2008-05-12T11:12:00.009+02:00

No número de Maio 08 da Revista Dorna, editada periódicamente pola Asociación Cultural Dorna, aparece unha entrada do seu Presidente, Uxío Allo, facendo un balance dos trinta anos de vida de este colectivo que tanta repercusión acadou no desenvolvemento cultural e deportivo da Illa de Arousa.

Personalmente éme un pouco sofocante escribir sobre esta Asociación, xa que eu puxen o gran que logo xermolaría, e máis aínda si se trata de precisar sobre o escrito do Presidente, que está a facer unha maravillosa xestión e que considero que iso é o verdadeiramente importante.

Con todo os meus respectos para o traballo do Presidene e de todos os colaboradores dos que se soubo rodear, quería dicir, que si ben é certo que a asociación cultural Dorna, oficialmente cumpriu trinta anos no 2008, pois os estatutos datan do 1978, a asociación como tal xa existía desde a semana santa de 2007, e si nos dilatamos máis no tempo poderíamos dicir que a Asociación cultural Dorna naceu no ano 1973, cando se fundou por unha xeración de rapaces, recén saídos da Primaria, que entonces andaban nos quince anos, o Club Scorpio 73, pois, foron estes mozos e os poucos estudantes universitarios que entonces eran os que se encargaron de facer a reconversión da que xurdiría a Asociación Cultural Dorna. Foi como un proceso natural, un paso da adolescenia a maduración.

A marxe do dito quero sumarme os merecidos parabéns para unha asociación que soubo saír adiante alonxada dos socorridos populismos da maioria de estas asociacións, apostando polas nosa raíces culturais, etnolóxicas e deportivas.

A Asociación Cultural Dorna edita unha revista periódica con contidos culturais e de opinión, e con un maravilloso deseño, que podedes ver na páxina www.acddorna.0rg

AROUSA, COARENTA MAIOS DESPOIS:Chega o maio fancés á Arousa

2008-05-05T20:06:00.005+02:00

No ano 1970 cando cheguei a París aínda se podían ver os efectos dos enfrontamentos de Maio do 68: algunhas rúas desdentadas de adoquíns, ferruxe das queimas e pintadas nos muros( Il est interdit d’interdire). Pouca cousa para o que aquel movimento revolucionario ía significar na vida social e no desenvolvemento das libertades en todo o mundo.
Cohn-Bendit

¿Que foi o maio francés?
Resumindo diríase que foi un movimento comenzado por os estudantes da universidade de Nanterre que reivindicaban unha maior calidade do ensino e participación dos alumnos nos claustros así como certas normas sexistas que non permitían os alumnos entrar nas residencias femininas. Pronto se uniron outras universidades. O lume foi prendendo pouco a pouco, pois fóronse engadindo ás primeiras demandas outras novas de carácter mais político, como a guerra do Viet-nam ( os franceses estaban moi doidos pola actuación yanqui na ex-colonia), a repulsa contra unha sitaución social hipócrita, de aparente libertade que sometía ó traballador a unha explotación diferente, que disvirtúaba o poder dos sindicatos (en mínimos de afiliación en aquelas datas).

No decorrer dos acontecementos o goberno do Xeneral De Gaulle toma duras medidad contra os manifestantes, que fan reaxir a gran parte da opinión pública francesa, que entende e apoia as súas propostas. As doses excesivas traen consecuencias negativas. Velaí que ós estudantes se unan seguidamente os traballadores das principais empresas do país: Renault, Citroën, Peugeot. En Nantes os traballadores ocuparon e xestionaron Sud-Aviation. Unha folga xeral paralizou Francia.

A sociedade francesa estaba preparada para asumir as mudanzas que dirixentes estudiantiles como “Dani o Vermello” (Daniel Cohn-Bendit) ou profesores,artistas, filósofos (como Marcuse, Sartre, Foucault...) arguían.

Anque o maio francés foi un movimento contracultural e de esquerdas, temos que dicir que non foi capitalizado polo partido comunista, pois algunhas das reivindicacións non eran moi queridas polos vellos partidos comunistas na liña ideolóxica da URSS: Prohibido prohibir, fai o amor e non a guerra.... Todo esto unido a unha estética derivada dos movimentos beatniks e hippies que nos anos sesenta preconizaban o amor libre, a música rock, libertade sexual, filosofías orientais, pacifismo itinerante, permisividade coas drogas, desaliñamento no vestir, etc.

Partido Comunista Francés non foi quen de encamiñar unha revolución coa que non contaba e antes que se lles fose das mans acabaron colaborando co goberno do primeiro ministro Pompidou, considerando que o anuncio do adianto das eleccións prometido por o presidente De Gaulle para Xuño sería rentabilizado por a “única esquerda real”.

A Historia dinos o desencamiñados que andaban, pois descabezado o movimento dos estudantes e traballadores, sen líderes que os orientase e sen un programa, as eleccións de xuño de 1968, supuxeron unha gran victoria da dereita e a aparición en Europa de novos partidos comunistas de corte máis democrático como o italiano ou o español (eurocomunismo) ou máis radicais de orientación troskista ou maoísta. Mayo do 68 foi o principio do fin do poderoso PCF.

Moitos intelectuais e artistas foron seducidos polo Maio Francés, que elaboraron frases e carteis de interés artístico e de gran repercusión social.

O Maio Francés non se pode definir fácilmente, mais eu vou a atreverme con dúas palabras afins e contradictorias: Anarquismo liberal.

Filósofo existencialista-humanista Jean Paul Sartre, fundador do xornal "LIBERATION"

¿Cando chegou o maio do 68 a Arousa?

En Maio do 68, España, era unha illa nun continente que se rexía por uns principios de participación cidadán e, Galicia, era a parte mais afastada de Europa. Mais só xeográficamente, pois as ideas (algunhas) do Maio fóronse introducindo amodiño, constatándose nunha nova maneira de pensar, nunha relativización dos dogmas do nacional-catolicismo e das autocensuras sociais.
Anque os postulados do Maio eran moitos e ás veces controvertidos, foron calando na sociedade, chamada occidental, máis rápida e profundamente nuns lugares que noutros.

En Galicia : profesores universitarios demócratas, alumnos, e traballadores emigrantes en Europa foron os que abriron as portas ás novas ideas.

Na universidade comenzaban a graduarse fillos de emigrantes, de traballadores cualificados, da pequena burguesía máis liberal, e incluso do propio establisment, nos que callaron as novas ideas.

A principios dos setenta comenzan a chegar ós pobos da Arousa médicos, profesores, mestres, abogados, retornan emigrantes, etc. con novas formas de entender as relacións sociais.

En torno a estes profesionais vanse articulando os movimentos reivindicativos de participación cidadán: Asociacións de veciños, de pais de alumnos, de defensa de..., sindicatos, plataformas, comisións, asembleas e coménzanse a organizar clandestinamente os partidos políticos democráticos, etc.

Coa democracia todos estes activistas ocuparon cargos de responsabilidade política.

A primeira loita veciñal contra as arbitrariedades do sistema vaise levar a cabo na parroquia de Bamio (Vilagarcia) a finais dos sesenta. Unha trintena de veciños son ameazados de embargo por negarse a redimir un foro que afectaba as súas terras. Os foros eran un trabuco feudal que os campesiños pagaban ós señores con parte da colleita ou con unha cantidade de frutos ou animais. Os foros xa foran amortizados no século XIX e os últimos durante a dictadura de Primo de Rivera. Acolléndose a unha disposición franquista que recoñecía os dereitos forais non amortizados, os propietarios de un "dereito foral" sobre unhas terras coñecidas como Ollo Verde, reclamaban os afectados uns tres millóns de pesetas da época. A loita estaba dirixida por Sito Vázquez,( neto de un dos implicados) e por Willy Meyer (organizador do partido comunista na comarca).

Esta loita foral rematou no ano 74 con unha moratoria, sendo presidente da Asociación de Veciños de Bamio un xovenciño, Xan Vázquez, que coa colaboración de outro xoven comunista GonzaloBouza-Brey (andaban nos 20 anos) e coa complicidade activa de algúns medios de comunicación conseguiron un aprazamento definitivo do problema.

Xan Vazquez na mesa de idade para a composición do primeiro concello democrático en Vialgarcía

Xan Vázquez e Gonzalo Bouza-Brey van ser os dous concelleiros máis xoves da primeira corporación democrática do concello de Vilagarcía de Arousa, formando parte do goberno municipal,en calidade de tenentes de alcalde(Xan, tamén era portavoz municipal).

A partir de 1970 chegan as primeirass fornadas de titulados universitarios á comarca e este feito vaise facer notar de seguida. De forma máis ou menos clandestina (dirixidos por universitarios ou traballadores procedentes da emigración ou traballadores politizados) vaise artellando a sociedade na defensa dos seus intereses:
Asociacións de veciños, asociacións culturais, asociacións de pais de alunos, asociacións pola defensa da ría, asociacións para a recuperación dos montes en mancomún, asociacións para reivindicar a democracia, agrupacións sindicais.

Todos estes colectivos van e levar a cabo diversas loitas reivindicativas e novas formas organizativas de cara a consecución dos fins que se marcaban.
A incidencia non é a mesma en todos os pobos da comarca, pero do que non cabe dúbida é de que as novas formas de vida, tanto de participación cidadán, como modas na vestimenta e na música, na maneira de comunicarse e de falar, propáganse coma unha mancha de aceite por todo o noso contorno.

Composición do primeiro concello democrático en Vilagarcia de Arousa, no centro o Alcalde , o socialista Jose Recuna.

Algunhas de estas organizacións nacidas na Arousa e no Salnés, van ter un gran suceso, como é o caso de Comisións Mariñeiras (CC MM), fundada na Illa de Arousa por mariñeiros organizados por Manuel Pillado (Pai de Rafael Pillado), Tito Ucha, Mª Carmen Rial, Gonzalo Bouza Brey e Sito Vázquez. Comisións Mariñeiras desenvolve unha gran actividade en todas as rías, incidindo en vellas demandas e facendo novas propostas. Destacando a loita contra o furtivismo, o respecto as vedas e a dignificaación da profesión. Comisións Mariñeiras fixo un gran traballo na modernización e democratización do sector. Este sindicato aínda é hoxe maioritario na marina mercante.

Tamén tivo unha gran importancia a Agrupación Democrática de Arousa. A.D.A., foi unha plataforma clandestina que se encargou de artellar a loita política contra a dictadura. Como era unha organización de máis de vinte persoas (era ilegal reunirse máis de cinco) as reunións (asembleas) celebrábanse nos lugares máis insospeitados: maioritariamente os domingos pola mañán nas ladeiras do Monte Lobeira, nun “churrasco, ou na casa de algún membro que dispoñía de un espacio discreto.

Monte Lobeira. moitas das reunións da Asemblea Democrática de Arousa, fixéronse o abrigo destas rochas o pé do miradoiro

A.D.A. estaba formada principalmente por membros do partido comunista de Galicia (Jesús Culebras, Gonzalo Bouza-Brey, Willy Meyer, Moncho Patiño,Alvarez Prol, Andrés Vilas, Rosa , Carmen Iglesias, Sito Vázquez...), pero tamén había representantes do partido Socialista de Tierno Galván PSP (Benito García Dorgambide), do Partido Socialista Galego (Juan Antonio Pillado), do sindicato de Comisións Obreiras (varios dos mentados dirixenntes comunistas) e do PSOE (Pepe Vázquez Fouz).

Todos eles, coa chegada da democracia van asumir a responsabilidade de consolidar os partidos políticos da esquerda que nas primeiras eleccións xerais consiguen un moi bo resultado e nas municipais fanse coa maioría dos concellos da camarca.

Dos chamados políticos da transición en Arousa só estaban fóra desta plataforma, Seso Giráldez (PSOE), que se encontraba destinado no Sahara Occidental Español e Joaquín Álvarez Corbacho(PCE), que formaba parte do influínte grupo de economistas revolucionarios da Universidade de Santiago (Fernando González Laxe, Emilio Pérez Touriño, Ceferino Díaz, Abel Caballero...).
En esta relación de xente que hipotecou o seu futuro profesional coa loita por a democracia, non podemos deixar de mentar a Tino Méndez (moi próximo a xente de A.D.A), que coa súa chegada a Delegación do ISM en Vilagarcía, fixo unha aposta decidida por achegar ós mariñeiros un xeito de cultura popular comprometida coa democracia.
Coa legalización do partido comunista (que significou o fin da dictadura) A.D.A. Disólvese, pero membros do movemento comunista(extrema esquerda) fican coas siglas, invertindo a derradeira letra.

Por estas datas tamén aparece o Movimento de Mestres de Pontevedra. Única asociación de carácter asembleario nacida na dictadura, que vai deixar a súa pegada no campo da educación. Entre os seus dirixentes comarcais estaban entre outros Emilio Barreiro, Juan Antonio Pillado, Sito Vázquez,...

PRANTAS INVASORAS

2008-04-22T16:40:00.002+02:00

Pola Semana Santa fun dar un paseo por as praias do poente da Illa de Arousa e encontrei as praias invadidas por unha caste de pranta moi vivaz que chega a ocupar territorios onde se daban só silveiras.

(A silveira é probablemente a caste mais estoica e invasora das nosas autóctonas.)

A pranta que as botaba para fora do seu medio era unha pranta carnosa, de orixe sudafricano adaptada os climas suptropical e mediterráneo, chamada carpobrotus acinaciforme, máis coñecida como "dente de dragón"

Aproveitando o paseo tireille unhas fotografías e propúxenme profundizar neste blog sobre as plantas invasoras no noso entorno, pois dun xeito ou de outro hai moitas castes forasteriras, que hoxe teñen carta de identidade tales como o piñeiro, a camelia, o magnolio, o eucaliptus, a mimosa e a súa parenta a acacia autraliana, etc. e numerosas árbores frutais e incluo pequenas herbas como as espinacas e as caléndulas das praias, que se extenden por medios salinos e areosos.

No moi documentado blog na Illa (illadearousa.blogspot.com) aparece un traballo e unhas imaxes da penetración desta especie nas praias de Camaxe e Con Serrado e un comentario moi axeitado sobre o perigo que representa.

A finalidade deste blog non é dar receitas (anque algunhas danse, mais como opinións personais). A finalidade é facer unha refrexión sobre feitos que, anque poidan parecer cativos, son susceptibeis de presentar unha repercusión cara ó futuro: positiva ou negativa dependendo de como se xestionen.

Hai sobre uns trinta e tantos anos que o carpobrotus comenzou a establecer as primeiras colonias. Foi pola zona de A Lanzada e San Vicente do Mar tardando aínda uns anos en afincarse na Illa de Arousa, concretamente na zona de Carreirón.

Por tratarse de unha zona húmida protexida considerei que tanto a Xunta de Montes como a Asociación Ecoloxista Gaia, deberían estar informados sobre o perigo que representaba a invasora para as especies autóctonas. De feito hai uns anos que se fixo unha limpeza en Carreirón deixando o parque practicamente descolonizado (anque penso que lamentablemente será por pouco tempo).

As prantas procedentes de Australia, posiblemente debido as precarias condicións nas que crecen, desenvolven unha gran capacidade invasora en medios menos hostís: acacia australiana, mimosa, eucaliptus, máis salvando o caso do eucaliptus, que foi masivamente prantado nos nosos montes, as outras castes non deixan de ser máis que sincelas referencias exóticas na nosa paisaxe.

A miña intuición dime que as prantas máis dotadas para sobrevivir en un medio son as autóctonas, pois son a resposta vexetal as variantes que condicionan o clima e o territorio. Cando unha pranta autóctona se ve ameazada de desaparecer é que algunha de esas variantes ten mudado.

Todos os días estamos a falar (e a sofrer) das mudanzas climáticas. Partindo desta certeza temos que asumir que algunha prantas que nos son moi queridas desaparecerán do noso entorno. Provablemente moitas emigrarán na procura de condicións semellantes ás que tiñan.

Partindo desta mesma certeza tamén debemos entender que outras castes ocuparán o vacío ou contribuirán a desprazar as existentes.

Hai que esperar ata ver o que repesenta verdadeiramente unha ameaza

Non se lle poden por portas ó mar. Mais podemos aproveitar o devalar.

AROUSA DIA A DIA

2008-03-17T18:14:00.001+01:00

Algún amigo non encontra o blog "Arousa día a día", no que vou anotando curiosidades, comentarios, vivencias, estudios, etc. sen nengún método: a "achar" como dicimos na Arousa.
A dirección é a seguinte http://sito-vazquez.blogspot.com/ . Espero que encontredes algo de interese

ELECCIÓNS NO CONTORNO AROUSÁN

2008-03-12T15:58:00.001+01:00

O domingo día 9 de Marzo celebráronse eleccións xerais que deron a victoria o Partido Socialista. Os resultados na comarca foron significativamente diferentes nos distintos concellos.

Os problemas dos cidadans eran os mesmos, as solucións apuntadas por cada partido político eran idénticas para toda a bisbarra. ¿Como é posibel, pois, que en Vilagarcía se votase diferente de Cambados, no Grove de Sanxenxo ou na Arousa de Vilanova?.
Por máis voltas que lle dei a manivela non fun capaz de encontrar unha razón que explicase esas diferencias.

Ben é certo que tamén se deron grandes diferencias entre autonomías e incluso entre provincias da mesma autonomía, mais nestes casos as propostas podían supoñer un pretendido prexuicio ou beneficio para determinados territorios (caso dos demagóxicos trasvases).
Cando non hai razóns que expliquen un feito temos que recurrir ás emocións, os sentimentos, a sensibilidade.

É certo que toda a lexislatura foi unha ríada de mentiras, insinuacións e sospeitas, que acabou anegando todo razonamento frío e cabal e fixo aboiar nos máis primarios sentimentos de medo e de odio.

O cambio climático anunciado xa afectou a política española. Algúns políticos que negan os efectos reais do cambio ou os poñen en dúbida (lémbrense do primo), pretenderon trevoada vai, trevoada ven, estourar o sistema político español atacando a credibilidade das institucións.

O MEXILÓN: OS RISCOS DOS MONOCULTIVOS

2008-02-19T13:50:00.001+01:00

Un barco mexiloeiro e unha batea, nun serán, na Ría de Arousa

O cultivo ou cría do mexilón é básicamente o sustento económico de unha gran maioría dos mariñeiros das Rías Baixas. A actividade económica que se xera o seu arredor de xeito directo ou indirecto é a máis importante da comarca.

Nas rías cultívanse cada ano arredor de 250.000 Tm. de este molusco das aproximadamente 300.000 que se producen en España (que como país é a segunda productora mundial, detrás da China), este dato dinos que as rías acollen a maior concentración de este cultivo .

En un espacio tan reducido como a ría de Arousa hai unhas 2300 bateas das arredor de 3.400 que se concentran nas rías. Esto indícanos que a situación nas rías é moi especialmente na de Arousa é técnicamente de monocultivo.

Unha vista da Ría de Arousa

Un monocultivo é sempre un perigo, tanto para o cultivo indicado, como para outras especies que ven alterado o seu ecosistema, chegando a desaparecer cando menos de ese entorno.

É un perigo para o monocultivo por a facilidade coa que se poden propagar as doenzas que poidan atacar a caste sobrecultivada e mesmo poden acabar coa súa propia subsistencia, víctima das súas deposicións ou por excesivo consumo de nutrientes básicos que non se renovan a mesma velocidade que son consumidos.

Nas rías xa desapareceron ou están en perigo especies tradicionais como o bocareu, o xurel, a robaliza, a pescada, o rodaballo, a agulla, a cabaliño de mar, o burás...así ata cerca de trinta especies.

Hai estudiosos do tema que sosteñen que o mexilón non prexudica e que mantén a limpeza das augas das rías, debido a cantidade de líquido que filtran (uns 70 millóns de litros/día por batea).

Quen moito come, moito caga, esto significa que unha gran cantidade de detritus se depositan debaixo do fondeadeiro de cada batea cobrindo fondos areosos ou rochosos que eran refuxio de castes de peixes e mariscos que fuxiron ou morreron asfixiados.
Por outra banda esa limpeza das augas da ría que tanto fai fincapé o investigador Uxío Labarta, contribuie a unha menor cantidade de placton en deterioro do alimento de outras especias.

Non quero por en cuestión a sostenibilidade do medio, mais quero alertar sobre os riscos que poden derivarse, se non se toman medidas, baseadas en estudios empíricos elaborados en laboratorios que reproduzan a escada o medio no que se desenvolven.

As Universidades Galegas deberían dispor de unha catedra do mexilón, onde se teñan en conta todas estas cuestións e tamén se investiguen novas formas de producción, comercialización e consumo.

O CSIC, aínda que conta con grandes profesionais que levan feito un gran traballo de investigación, considero que non é suficiente para dar satisfacción a tantas incógnitas que se plantexan, hoxe, tanto a escala medioambiental como económica.

Por iso compre que desde as agrupacións de productores se tome conciencia de que a Universidade ten que ser sensibel os requerimento que tanto a nivel económico como ambiental representa o reto de formar ós profesionais que mañán serán os que teñan nas mans a dificil tarefa de manter o equilibrio que permita a pervivencia deste importantísimo recurso en paz co medio.

Miles de postos de traballo están esperando ós fillos dos bateeiros máis capacitados, en áreas como son a investigación, o marketing, a elaboración ( Conserva, semiconserva, precociñado, restauración culinaria, etc.), comercialización, imaxe, distribución, conservación en frío, e todas aquelas fórmulas que os futuros estudiosos poidan aportar.

É unha pena que tantos fillos de mariñeiros con destacadas capacidades se lancen a estudar carreiras as veces tan esquisitas que nen os país as saben nomear e non se concentre esa forza intelectual en impulsar o futuro de un recurso do que estamos a cabeza do mundo en canto a producción!

Para rematar unha pregunta ¿por que razón o mexilón non se "saca" cando está en sazón, e dicir, no seu mellor momento de rendimento alimenticio e sanitario?

Esto conlevaría unha maior producción, pois o mexilón non tería que estar no mar máis tempo do preciso, exposto a temporais, á perda de "comida" cíclicas e ás epidemias, mentras se podería estar engordando unha nova colleita.

Eu apunto unha solución: A creación de unha gran planta de refrixerado acorde coas necesidades do sector e coas esixencias técnicas que precise a mellor conservación e comercialización do producto

O COMPLEXO INTERMAREAL E OUTROS HUMEDAIS

2008-02-02T14:13:00.000+01:00

Lagoa de Carreirón

Hoxe celébrase o día Mundial dos humedais. É sabido que cando se fai unha celebración de estas é que algo marcha mal. Os humedais están correndo un grave risco de desaparición: primeiro drenáronse para aproveitamento agrícola e agora para aproveitamento urbanístico ou industrial.

Mais non está por demáis recoñecer, que anque os humedais son necesarios para o equilibrio biolóxico do seu contorno, que tamén son causa de molestias para os habitantes das súas proximidades: moscas, mosquitos, e outros insectos incordiantes, cheiros, lameiras, etc.
Velaí que haxa xente que vexa a eliminación de estas zonas, como unha especie de saneamento do lugar.

Cando se trataba de eliminar un humedal, non se dicía claramente. Utilizábase o eufemismo "sanear a lameira".

Partimos da crenza popular de que os humedais son natureza doente: insectos, algas en descomposición, augas arreloadas...

Polo contrario os humedais son a orixe da vida mesma, concretamente da vida terrestre. De eles saíron as primeiras prantas, que acabarían cubrindo a superficie da terra e os primeiros animais anfibios que logo evoluíron, dando lugar a todas as especies que poboaron a superficie terrestre.

A protección e coidado, hoxe, está garantida por lei, mais a realidade demóstranos que as leis sobre a protección da natureza, son tan sensibles como a propia natureza.
En moitas ocasións as propias medidas que se toman para protexer, son máis perxidiciais que beneficiosas. Estoume a referir a sendeiros, e outras actuacións que atraen unha maior carga humana, que altera o ritmo de vida das ave e de outros animais.

Todos os humedais desempeñan un papel primordial no equilibrio e na esencia de ecosistemas moi importantes, mais hoxe queríame referir os humedais das rías, que ademáis de ter a mesma relevancia que os demáis son o criadeiro de multitude de castes de seres vivos que desovan nas augas arreloadas da lameira e logo convertiránse nos pequenos peixes, moluscos e mariscos que dan riqueza a ría.

Cando se "sanea unha lameira" estase destruíndo un niño de riqueza.

Tendo en conta únicamente como repercute a súa eliminación ou descoido na economía dos mariñeiros e indirectamente na dos demáis poboadores da ría (das rías) penso que sería interesante, tamén, abrir un debate sobre a situación de cada un destes humedais, que considero están seriamente ameazados.

O TURISMO NA RÍA - As autoridades en Fitur.

2008-02-01T13:11:00.001+01:00

A última semana de xaneiro atrae coma un imán as autoridades locais da Ría de Arousa cara a Feira Internacional de Turismo (Fitur) que se celebra cada ano por estas datas en Madrid.
Anque a ría conforma unha entidade única, os representantes dunha banda van por o norte os da outra van por o sur e entre os concellos de cada banda uns van por leste e outros polo oeste.
É o minifundismo levado o campo do turismo.

O turismo constituie un fenómeno sociolóxico de singular importancia para economía de moitos países. As Rías Baixas, e moi especialmente a ría de Arousa, teñen un potencial turístico alternativo e suxerente que debera atraer a un tipo de turismo selecto en razón de unha oferta que tamén ha de ser acorde co que este turismo demanda.

As Rías conforman un recurso natural esencial na economía dos seus ribeireños:
Viticultura e horticultura en terra e pesca, marisqueo e cultivos no mar, son a base desta economía (non o esquezamos).

O desenvolvemento turístico non pode interferir nen por en risco esta riqueza. Non se pode facer unha política turística nunha localidade que poña en perigo a economía de toda a comarca. Por iso hai que definir que tipo de turismo interesa e a partir de esa hipótese diseñar a oferta que poida atraer ó tipo de turismo que nos convén.

O que estou espoñendo parece sincelo, mais non o é tanto, pois xa existen vilas que apostaron duro por un turismo de masas, que de consolidarse en todo o contorno acabaría con tódolos demáis recursos (incluído o propio turismo, carente xa de atractivos). Hai, pois, uns intereses creados que interfiren a hora de tomar decisións compartidas.

A Mancomunidade de Municipios do Salnés, que agrupa os municipios da marxe esquerda da ría de Arousa ten, ou debería ter, intereses encontrados, pois hai Concellos, como Sanxenxso, con un turismo consolidado e definido e outros que se encontran en proceso de definición, como é o caso do Concello da Illa de Arousa, que considero que non debe apostar por ese tipo de turismo.

A Mancomunidade de Municipios Arousa Norte, que xungue os concellos do Barbanza, tamén ten distintas propostas, mais os intereses non esán tan encontrados coma na banda do sur.

Ambalasdúas mancomunidades están a facer un esforzo mediático (feiras, festas, degustacións, páxinas web, etc.) co fin de divulgar as excelencias paisaxísticas, gastronómicas e climatolóxicas que nos enfeitan.

Esta promoción debería facerse conxuntamente aforrando recursos económicos que ben se poideran aplicar a unhas infraestructuras das que carecemos e que axudarían a atraer un tipo de turismo de un maior poder adquisitivo, que podía deixar os mesmos ou máis beneficios, sen comprometer seriamente a sostenibilidade.

Non se trata de elitismo turístico, trátase de sostenibilidade, de protección do medio, que non resiste un turismo masificado.

(Mañan día dous de febreiro celébrase o día internacional dos humedais, é un bo día para facer unha reflexión sobre os humedais das rías, todos eles en maior ou menor medida, agredidos por o fenómeno turístico)

A Xunta de Galicia, as Deputacións Provinciais da Coruña e Pontevedra, as Mancumunidades e os Concellos, unha vez aceitado este feito deberían unir esforzos para intentar atraer ó tipo de turismo que precisamos.

Pazos, adegas, mosteiros, retorais, casas señoriais, faros, casas mariñeiras con recursos para poder pescar con un guía, casas rurais onde o turista poida participar nas tarefas do campo, etc.

Todos estes recursos poden ser activados de forma privada ou coxestionados coas distintas administracións.

Álvaro Siza Vieira e o polideportivo do Vao

2008-01-31T12:02:00.001+01:00

No outono o arquitecto Manel Somoza ofreceume un libro da súa autoría titulado:" Álvaro Siza, conversas no obradoiro", nestas conversas recolle multíples reflexións sobre a arquitectura (funcionalidade, estética, repercusión social, e outras moitas e moi interesantes disquisicións).

Álvaro Siza é un arquitecto Portugués nacido en Matosiños , que como profesional está considerado coma o poeta da arquitectura.

Acadou os máis altos galardóns da arquitectura universal:

Premio de Arquitectura contemporánea Mies van der Rohe (1988)

Premio Pritzker (1992)

Premio da Fundación Wolf das Artes (2001)

Estes son os mais importantes premios da Arquitectura actual.

As súas obras máis representativas convertíronse en santuarios ós que peregrinan novos arquitectos e xente interesada pola arquitectura.

A obra de Siza exténdese por todo o mundo, anque as súas intervencións máis sonadas ubícanse en Europa (Berlín, Oporto, Barcelona,Santiago de Compostela, Alicante, A Faia-Holanda-, Venecia, Madrid, Lisboa...).

Tamén é profesor visitante de varias universidades entre as que se encontran as de Lausana, Pensilvania, Bogotá, Harvard.

Estamos, pois diante de un dos arquitectos de maior recoñecemento a nivel mundial.

Na solapa da portada do mentado libro do meu paisano e inusitadamente amigo, Manel Somoza, leva un inconfundible diseño do arquitecto portugués, no que ó pé se lé "Debuxo de Alvaro Siza para o complexo espotivo da Illa de Arousa, Pontevedra, 1988".

Cando Siza, sendo o arquitecto mellor valorado polos arquitectos contemporáneos ainda non recibira nengún dos premios máis importantes que logo recibiría, o Concello de Vilanova de Arousa fíxolle o encargo de realizar unha intervención na área do Vao.

Era unha intervención delicada, tratándose de un espacio tan sensible, e o mesmo tempo (acabábase de inugurar a ponte) era a porta da Arousa.

Esta foi a razón pola que o alcalde, despois de asesorarse entrou en contacto e finalmente convenceu ó arquitecto de Matosiños para que realizase un proxecto de un polideportivo no Vao

Anque estaba pragado de traballo non se resistiu a facer algo en aquel entorno delicado, pois significaba un reto para a súa idea de integración da arquitectura na paisaxe, sumando e nunca restando.

Alvaro Siza nunha batea de mexilóns, na Illa de Arousa

Encontrándome hai uns anos en Toquio, ollando os debuxos dunha revista (era o que podía facer, pois non sei xaponés) que lía un xaponés sentado nunha cadeira do tren "Bala" , deume un golpe o corazón cando a toda páxina vexo uns diseños que me son familiares. Fixo a miña atención e leo debaixo deles en signos latinos a palabra Illa de Arousa perdida entre centos de caracteres chineses. Non puden conterme e saieume sen querer aunha exclamación:

"¡Ahí vivo eu!".

Eran os mesmos deseños que aparecen na solapa do libro.

Centro Galego de Arte Contemporáneo

Quen coñeza a Illa de Arousa sabe que esa obra non se realizóu e probablemente non se vai realizar nunca, perdendo para sempre a oportunidade de contar con complexo asinado por un dos máis importantes Arquitectos do século.

Maqueta polideportivo Vao (ILLA DE AROUSA)

Como curiosidade quero dicir que este proxecto foi o primeiro que realizou Siza en España, anterior o Centro Galego de Arte Contemporáneo, e a Villa Olímpica de Barcelona.

Alvaro Siza co Autor do libro, Manel Somoza, e co Alcalde de Vilanova de Arousa no ano 1988

O URBANISMO NA ILLA DE AROUSA

2007-12-12T11:19:00.000+01:00

Anuncio dunha constructoora baixado da internet.

No mes de Maio varios veciños encerráronse na Casa do Concello reivindicando a condonación dunhas sancións impostas pola Administración por construir nunha marxa afectada por a Ley de Protección de Costas.
Estábamos en plena campaña electoral de cara ás eleccións municipais.
Estes señores sabían perfectamente que calquera resolución que se tomase o respeito era allea a Administración Local e incluso ó actual Goberno da Xunta de Galicia.¨
Tratábase simplemente dunha manobra política que sen nengún tipo de escrúpulos manipulaba os problemas de unha xente que por ignorancia, consellos interesados ou simplemente por pura prepotencia, manexaba a uns veciños en beneficio dun determinado partido político, que para máis "inri ", en aquel intre nada tiña que ofrecer , nen a nivel legal , nen caciquil (que é o que mellor saben facer cando teñen o poder).
Resumindo: para esta xente toda a Illa de Arousa debería ser edificable e convertirse nunha Manhatan da ría.

Esta semana caiu nas miñas mans un panfleto anónimo con unha suxerente portada de unha illa absorvida por un mono de traballador da construcción e co unico título dun correo electrónico (opinailla@gmail).
Habitualmente non me paro a ler anónimos, pois para mín teñen o mesmo valor que os "disques", é dicir fume que denota que a leña que arde está verde ou colleuna a chuvia fóra. E xa non falo da cobardía que significa facer afirmacións ou descalificacións sen responsabilizarse de asumir a autoría. Quero pensar que o anonimato foi por simple timidez.
O panfleto en custión mixturaba o fume dos incendios do verán do 2006 que empozoñaban o ceo cos verquidos do "prestige" que contaminaron o mar e co cemento que constriñe a Illa de Arousa, dando unha visión apocalíptica e extremadamente demagóxica da realidade urbanística actual.

Resumindo: para Opinailla, a Arousa, é un bloque de cemento inabitabel que deixa os seus moradores sen traballo.

A todos nos gostaría poder morar nunha illa paradisíaca sen alleos que nos molesten e o mesmo tempo poder gozar de tódolos adiantos que a tecnoloxía actual nos ofrece. Mais ó día de hoxe esta posibilidade e irrealizabel por moitas razóns que teñen que ver coa solidaridade, coas leis, co crecemento da poboación e con un longo etc.

Entre as duas posturas extremas que se expoñen ten que haber unha terceira que aposte por un crecemento sostible da Illa de Arousa.
Nesta é na que nos temos que por de acordo.

Desde aquí convídote a participar neste debate, agradecendo por adiantado a túa apreciada colaboración.